BOEKBESPREKING. 471 
zelf daarvan niet aangetast schijnen te worden — een, zij 't ook 
geringe ontwikkeling in het nachtschadeparenchym mogelijk. Men 
krijgt dus den indruk, dat de resistentie der opperhuid (juister 
gezegd: haar afkomst van een resistente plant) geen invloed uit- 
oefent, de vatbare echter wel. 
Bij de onderzoekingen van SAHLı blijkt de resistentie der opper- 
huid eveneens weinig uitwerking te hebben. Gymnosporangium 
confusum is in staat bij Crat. Asnieresii de epidermis, bij Crat. 
Dardari zelfs nog een tweede laag van de resistente plant te door- 
boren. Het eenige wat hier is waar te nemen, is een vertraging 
van de aantasting, die zich b.v. uit in een latere vorming der 
aecidien. Het bevreemdt mij, dat in dit verband noch SAHLi, noch 
KLEBAHN de vraag gesteld hebben: Wat gebeurt er wanneer de 
sporen op de resistente plant gebracht worden? Dit immers zou 
misschien veel licht kunnen werpen op de verschijnselen bij de 
chimaeren. 
VAN DER LEK. 
RABAUD, E, 1919. Recherches sur l’hérédité et la variation. 
Etude expérimentale et théorie physiologique. (Bull. Biol. de 
la France et de la Belgique. Supplément I. 313 pp. 1919). 
Het Laboratoire d’evolution, stichting van de stad Parijs en aan 
de Sorbonne ten gebruike gegeven voor onderzoekingen op het 
gebied van experimenteele biologie, gevestigd te Parijs (3 Rue d’Ulm) 
staat onder leiding van den hoogleeraar in de zoölogie M. CAULLERY ; 
daar werken ook andere onderzoekers, o.w. ETIENNE RABAUD, 
die zich de laatste jaren (sedert 1909) zeer intensief heeft bezig- 
gehouden met het fokken van muizen op groote schaal. In het 
bovengenoemde boek geeft RABAUD verslag van zijn onderzoekingen 
en beschrijft hij zijn resultaten; hij doet echter meer en wel heeft 
hij de beschrijving van zijn muizenkruisingen uitgewerkt tot een 
uitvoerige verhandeling over zijn algemeene standpunt ten aanzien 
van moderne erfelijkheidsvragen; van een zuiver onderzoeksverslag 
is zijn werk uitgedijd tot een studiewerk, dat principieele punten 
behandelt. En het standpunt, dat RABAUD daarin inneemt, is zoo- 
zeer afwijkend van de tegenwoordige opvattingen, die in de genetica 
