BOEKBESPREKING. 473 
veel minder controleerbaar is. Maar dat is m.i. niet de weg, om 
een stevige basis te vormen voor een erfelijkheidstheorie. RABAUD 
heeft een standpunt en een zeer vaststaande opvatting van het 
erfelijkheidsvraagstuk, een opvatting waarvan de kern in de volgende 
woorden besloten ligt: „L'hérédité n’est donc que la persistance 
d'une constitution sarcodique définie, en fonction des conditions 
extérieures: l’hérédité porte sur les deux termes du complexe orga- 
nisme X milieu.” (p. 305). Dat standpunt is onwrikbaar en doet hem, 
hier en daar met een supérieure minachting, neerzien op pogingen 
van mendelistische zijde, om afwijkende resultaten in een, zij het 
wat gewrongen, mendelistisch schema te plaatsen. 
De bezwaren van te ver doorgevoerd mendelisme moeten we 
onvoorwaardelijk toegeven; ik heb reeds meermalen erop gewezen, 
dat het strenge mendelisme geen afgod worden mag, maar aan den 
anderen kant is de weg, dien RABAUD bij zijn kritiek inslaat, m.i. 
niet de juiste. Het complex „organisme X milieu” is vaag en ver- 
leidelijk; overal waar schematisch mendelisme ons in den steek 
laat, kan het milieu met zijn wonderwerking worden te hulp ge- 
roepen om ons uit de moeilijkheden te redden. En het komt me 
voor, dat RABAUD zeer sterk onder den invloed staat van het ver- 
leidelijke dezer verklaringswijze, getuige enkele van zijn argumenten, 
die ik hier vermelden en weerleggen wil: 
1e. Afwijkend van alle mendelsplitsingen zijn natuurlijk in het 
bijzonder de van het begin van hun ontstaan af constante inter- 
mediaire bastaarden. En dus komt het uitnemend in de lijn van 
ieder, die het mendelisme als niet van algemeene beteekenis wil 
beschouwen, deze constante intermediaire bastaarden op den voor- 
grond te halen. Dat doet RABAUD dan ook in hooge mate. Hij 
citeert Hzeraczum-kruisingen als voorbeelden daarvan, op gezag 
van MENDEL, maar negeert alle daarin optredende apogamie vol- 
komen. Hij noemt verder: de Salix-bastaarden van WICHURA, zonder 
het werk van HERIBERT NILSSON te noemen, de Dianthus-hybriden 
van GAERTNER zonder vermelding van WICHLERS weerlegging, de 
constantheid van mulatten, zonder DAVENPORTS onderzoekingen 
dienaangaande te citeeren. En indien door mendelisten bet bestaan 
van constante intermediaire bastaarden aangevallen wordt, dan 
maakt RABAUD er zich vanaf door de miskennende woorden: „Ils 
ne démontrent pas, ils ne prouvent pas, ils affirmeut seulement” 
