\ 
474 BOEKBESPREKING. 
(p. 49). Dat RaBAUD de onderzoekingen der mendelisten niet kent, 
is hun schuld niet. 
2e. Op grond van het feit, dat de dieren gevangen waren in een 
streek, waar Seen andere muizen gefokt werden en dat ze morpho- 
logisch-anatomisch niet van gewone wilde muizen te onderscheiden 
waren, neemt RABAUD aan, dat de wildkleur-individuén, die met 
witte gepaard, een tweevormige F, gaven, desondanks een zuiver 
ras vormen „une race physiologique tout aussi pure que la race 
commune”. De gegevens voor de zuiverheid van dit ras zijn toch 
wel wat heel zwak en vallen tegenover de in F, blijkende en 
bewezen onzuiverheid, geheel weg. Indien men nu toch vasthoudt 
aan de „pureté de race’, dan kan men zoodoende licht tot resul- 
taten komen, die niet mendelistisch uitgelegd kunnen worden. 
3e. In zijn bespreking van mendelistische onderzoekingen geeft 
RABAUD deze lang niet altijd juist weer. De koppeling van blauwe 
bloemkleur met langwerpig pollen en roode bloemkleur met rond 
pollen gaf in BATESON’s werk de eigenaardige verhoudingen der 
combinanten: 226 BL, 95 Bl, 97 bL en 1 bl. Hierop laat RABAUD 
volgen: „La proportion est donc 2: 1 : 1 (bl étant tout à fait négligeable), 
qui différe essentiellemenf des proportions habituelles. Dans d’autres 
cas, les proportions sont 3 : 1 : 1 : 3 ou 1: 3 : 3 : 1 ou encore 
7:1:1:7ou1:7:7: 1 pour des croisements entre variétés 
différant par deux caractères, et même 15:1:115; — 31:1:1:31; — 
63 : 1 : 1 : 63 au lieu de: 9 : 3 : 3 : 1, donnée par MENDEL et 
admise comme caractéristique la plus fréquente des dihétérozygotes.” 
(p.34) Een dergelijke verwarring van afwijkende getallenverhoudingen 
onder de individuen eener Fo-generatie en afwijkende frequenties 
van bepaalde gameten is toch wel wat heel zonderling. En zoo 
zal Lotsy ook wel verbaasd zijn, indien hij op grond van zijn mede- 
deeling op de IV® Conférence de génétique in 1911 zich gerangschikt 
ziet onder „plusieurs naturalistes, avec LoTsy et PLATE prenant pour 
point de départ des données anciennes, admettent que le croisement 
entre espéces de genres différents produit des hybrides d’aspect 
intermédiaire, mais constant; que le croisement entre espéces de 
méme genre produit également des hybrides d’aspect intermédiaire, 
mais ne se maintenant pas dans les générations subséquentes; que 
le croisement entre simples variétés suit exactement les régles de 
MENDEL, uniformité des hybrides de premiére génération, disjonctions 
