498 LOTSY, EENIGE RESULTATEN VAN HET OENOTHERA-JAAR 1920. 
In het licht van het hier verkregen resultaat kunnen zij ‘echter 
ook wel extreem-bonte „gracilis diluta” zijn geweest, want die 
gracilis diluta is, zooals uit haar geel en groen gestreepte 
vruchten blijkt, toch wel 
als één der stappen op 
den weg der bontheid 
te beschouwen. 
Vroeg in het jaar 
komen de bloemen tot 
volle ontwikkeling, later 
openen zij zich, zooals 
wij reeds opmerkten, 
niet meer. 

Gracilis diluta is dus 
een chlorophyll-arme, 
onder de omstandighe- 

den, waaronder zy op- 
. groeide, overwegend 
Fig. 10. Bloeiende top van O. gracilis à 
diluta 200.101. cleistogame vorm met 
bonte vruchten. 
Precies denzelfden vorm verkregen wij in de cultuur 201, waarin 
eene O. Lamarckiana rigensplasma 21 Bl met muricata 23.24 
werd gekruist. 
Deze cultuur gaf geen enkele normale „gracilis, doch uitsluitend 
gracilis diluta’s (80 ex.)” terwijl in de kiemschalen 85 witte kiem- 
planties werden aangetroffen, die spoedig te gronde gingen. 
Later werden in de cultuur 203 gracilis diluta’s aangetroffen, 
die zich veel beter ontwikkelden, een hooger chlorophyligehalte 
bezaten dan de hier beschrevene, echter een geringer dan dat 
van echte gracilis en dus wel 1 of meer chlorophyll factoren meer dan 
gracilis diluta, minder dan gracilis bezaten. Onderstaande photo 
(fig. 11) geeft een indruk van de verschillen tusschen deze 3 typen. 
Het optreden dezer verschillende gradatie’s in chlorophyll ge- 
halte, dat zich, zooals wij dadelijk zullen zien, ook bij coerulea’s 
voordoet kan wel op geen andere wijze verklaard worden dan door 
aan te nemen, dat voor donkergroene bladkleur een aantal fac- 
toren noodig zijn, die zich in bastaarden evenzoo gedragen als de 
factoren voor donkere bloemkleur d.w.z. mendelen; „wit” is dan 
