508 LOTSY, EENIGE RESULTATEN VAN HET OENOTHERA-JAAR 1920, 
althans wat de bloemgrootte betreft alles behalve homogeen is. 
Om eene vingerwijzing te krijgen of dat gebrek aan homogeniteit 
op modificatie of op genotypische verschillen berustte werden de 
bloemen 2 maal gemeten, de eerste keer (de doorloopende lijn) 
op 25 Juli, de tweede keer op 4 Aug. 







Fig. 26. De petala-maten der nakomelingen van O. fallax 1918 8 B 12 
zelf. De doorloopende lijn geeft de maten van 25 Juli, de stippellijn 
die van 4 Augustus. 
Zooals men ziet, loopen de lijnen vrijwel parallel aan elkaar en 
zijn er dus vermoedelijk genotypische verschillen tusschen de 
zuster-planten, die er op wijzen, dat de bloemgrootte „mendelt” 
en dat daarbij meerdere factoren in het spel zijn. 
Een der planten 110.16 viel al spoedig ‘door de zuiver gele 
sepalen zonder de, bij de andere planten aanwezige, roode streepen 
op en toen bij nadere beschouwing bleek, dat ook de roode stippe- 
ling op den stengeltop, dat criterium par excellence van het velans- 
complex, ontbrak werd het duidelijk, dat deze plant een habitus 
tusschen fallax en laeta vertoonde, en met deze laatste ook in 
het ontbreken van roode strepen op de vruchten overeenstemde. 
Toch is er geen sprake van een echte laeta-habitus, de bladeren 
zijn, zooals de figuur 27 toont fallax-bladeren en ook de vruchten 
zijn in hun vorm fallax-achtig, niet laeta-achtig, zooals eene verge- 
lijking der beide takken van fig. 28 toont. 
Uit dit alles volgt, dat onze O. fallax 110.16 een complex bezit, 
dat tusschen het gaudens en het velans complex in ligt of in ieder 
