
6: 
BOEKBESPREKING. 
BROMAN, Ivar. 1920. Das sogenannte biogenetische Grundgesetz 
und die moderne Erblichkeitslehre. Ein Vortrag. (München 
und Wiesbaden. Verlag Bergmann.) 
De biogenetische grondwet van HAECKEL dateert uit een tijd, toen 
de erfelijkheidsleer nog geen wetenschap was en houdt b.v. vol- 
strekt geen rekening met het verschil tusschen geno- en phaeno- 
typus, evenmin met de onwaarschijnlijkheid der overerving van tijdens 
het leven verworven eigenschappen. In den huidigen gedachtengang 
past noch HAECKEL’s voorstelling, noch de recapitulatie-theorie, zooals 
deze reeds door JOHANNES MiiLLER werd verkondigd en later door 
anderen is uitgewerkt. 
Ivar BROMAN, hoogleeraar te Lund, tracht de biogenetische wet 
aan moderne begrippen aan te passen. Hij maakt de hypothese, 
dat alleen die ontwikkelingsstadia nog worden gerecapituleerd, 
aan welke „genen” ten grondslag liggen, die ook bij de voorvaders 
der soort aanwezig zijn geweest. Niet alle erfelijke factoren blijven 
echter in de oude groepeering; vele vallen weg, andere combineeren 
zich op nieuwe wijze; wellicht komen er ook nieuwe „genen” bij. 
Zoo kan men zich voorstellen, dat door een mutatie, die het verlies 
van één of meer genen bewerkt, de ontwikkeling van een orgaan 
bij het embryo wordt stop gezet. Is dit geen voor het leven 
noodzakelijk orgaan, dan wordt deze eenmaal gewijzigde ontogenese 
overgeërfd. Dit zou volgens BROMAN de oorsprong van de z.g. 
rudimentaire organen zijn. Men ziet zoo vaak, dat een orgaan 
weer verdwijnt, voordat het ’t dier van nut kan zijn, dat men in 
die gevallen met recht van een historisch dokument kan spreken. 
Bij een verdere verlies-mutatie zou zulk een rudimentair orgaan 
geheel uit de ontogenese kunnen verdwijnen. 
Door nieuwe combinatie van genen is het denkbaar, dat de 
Genetica II 34 
