BOEKBESPREKING. 537 
tegen het einde, wat op door aan Curatoren te verzekeren: „er zal 
gewerkt worden.” 
Een loffelijk voornemen, dat zeker door dit hooge College met 
voldoening zal zijn vernomen en dat ons hoop geeft — indien de 
spreker zijn schroom om zijn studievak te behandelen kan over- 
winnen — eens ’s Heeren HonixGs Erfelijkheidsleer te zullen lezen. 
Dus niet over Erfelijkheidsleer handelt de voordracht. 
Waarover dan wèl? 
Over Evolutie theoriën. 
Ik hoop later — thans ontbreekt mij daartoe de tijd — op het 
hieromtrent door den spreker opgemerkte terug te komen, nu 
slechts dit: 
Achtereenvolgens worden de theoriën van LAMARCK, DARWIN 
DE VRIES en Lorsy besproken en de zwakke plaatsen van deze in 
een schel licht gezet. Of daarbij steeds „de ons passende grootst 
mogelijke wetenschappelijke bescheidenheid” inderdaad door den 
auteur wordt betracht waag ik te betwijfelen, ook of die wijze van 
behandeling paedagogisch juist is. Appreciatie voor de evolutie-leer 
zal deze bij de studenten zeker niet gewekt hebben, maar dat wil 
Prof. HONING ook niet; integendeel, als een verzuchting klinkt het: 
„ik wilde toch wel dat wij het eens een tijdje zonder evolutieleer 
konden stellen”. Waarom? Omdat „men de evolutie-leer beschouwen 
kan als het dak van het gebouw der erfelijkheidsleer” en er wel 
iets sportiefs zit in -het timmeren aan het dak van een onvoldoend 
gefundeerd huis, maar dit niet bijzonder vruchtbaar is. 
Maar eilieve, cher confrére, hoe staat het met de fundamenten 
van het vak waarover gij thans niet spreekt, maar toch niet steeds 
kunt blÿven zwijgen ? 
Hadde uwe redevoering daarover gehandeld, ik zou ze met meer 
belangstelling gelezen en met meer warmte aanbevolen hebben. 
Lorsy. 
Loes, JACQUES, (1919), Forced movements, tropisms and anima 
conduct. Monographs on Experimental Biology I (London- 
Philadelphia. J. B. Lippincott Co. zonder jaartal). 
Als eerste deel van eene serie „Monographs on experimental 
Biology”, uitgegeven door LoEB, T. H. MORGAN en OSTERHOUT is 
