


BOEKBESPREKING. 543 
jaren heeft bijeengebracht, dat verspreid lag in verschillende op- 
stellen, vindt men hier in beknopten vorm bijeen. 
De hedendaagsche Geneticus kan buiten de cytologie experi- 
_menteeren; haar beteekenis voor de erfelijkheidsleer ontkennen 
kan hij niet meer: de vier paar chromosomen van Drosophila 
melanogaster hebben hem anders geleerd. Hun aantal komt over- 
een met de groepen gekoppelde kenmerken; 100 paar, „genen” 
zijn reeds gelocaliseerd in het x-chromosoom, dus aan het geslacht 
gebonden, 75 paar zetelen in een ander chromosoom. Aan tal van 
uitwendige kenmerken, als oogkleur, vleugelvorm enz. liggen deze 
„genen” ten grondslag. Tevens zijn er „genen” ontleed van levens- 
beteekenis voor het individu, getuige de z.g. lethale factoren die 
20 keer in het x-chromosoom, 15 keer elders werden gevonden 
en die, waar ze bij kruising in homozygoten vorm voorkomen, 
den dood van den kiem tengevolge hebben. Deze lethale factor 
kan oorzaak wezen van een verandering in de verwachte getal- 
verhouding der Mendelkruising, evenals het verschijnsel der 
„crossing-over”, dat aan een uitwisseling van „genen” tusschen 
homologe chromosomen van vaderlijke en moederlijke herkomst 
te danken is. Het is dit laatste verschijnsel, dat MORGAN juist in 
staat heeft gesteld op vernuftige wijze de ,genen” in het chromo- 
soom een zeer bepaalde localisatie toe te kennen: de frequentie 
van deze overkruising is namelijk een maatstaf geworden voor den 
afstand tusschen twee „genen”. Het is bekend, dat MORGAN de oor- 
spronkelijke waarneming van GRÉGOIRE over de intieme aanraking 
tusschen vaderlijke en moederlijke chromosomen in het synapsis- 
stadium der spermatogenese en oögenese heeft gebruikt om in dit sta- 
dium het tijdstip der uitwisseling van „genen” vastte leggen. Dit is 
natuurlijk het hypothetische deel van MorGan’s betoog, waarvoor 
hij bewijsgronden tracht bijeen te brengen. Onopgehelderd is nog, 
waarom bij de mannelijke Drosophila dit verschijnsel der „genen-” 
uitwisseling ontbreekt, en alleen bij het wijfje is waargenomen, 
terwijl het bij Pisum sativum in beide geslachten voorkomt. In 
tegenstelling met deze uitwisseling van „Senen”, werd nimmer 
besmetting van één „geen” door een ander „geen” gevonden, 
getuige de heterozygoot voor drie recessieve factoren door MüLLER 
gekweekt zonder eenige verzwakking dier factoren in de reeks van 
75 generaties. 
