2 KNOPMUTATIE BIJ DEN AARDAPPEL 
dat de herhaalde vegetatieve reproductie moest leiden tot verzwak- 
king. 
Dat de meening van PARMENTIER niet algemeen werd gedeeld, blijkt 
wel uit de verklaring, die door KNIGHT (1818) werd gegeven. KNIGHT 
ging uit van de gedachte, dat elk individu het vermogen heeft een be- 
paalden leeftijd te bereiken. Alle planten, die langs vegetatieven weg 
zijn verkregen, stammen oorspronkelijk af van één exemplaar; ze zijn 
alle deelen van één individu en dit individu kan een bepaalden leeftijd 
niet overschrijden. Voor den aardappel werd deze gedachte verder uit- 
gewerkt door AITKEN (1837). Deze was van meening, dat aardappelen in 
de jeugd (dus kort nadat ze uit zaad zijn gewonnen) een groote levens- 
kracht bezitten en sappige, onsmakelijke knollen leveren ; later worden 
de knollen droger en beter voor de consumptie. In een verder stadium 
geven de planten door verzwakte groeikracht geen zaden meer, en 
komen de sappen de knollen ten goede, die bovendien vroeger rijp 
worden. Nog later blijft ook de bloei achterwege, wat door AITKEN 
wordt beschouwd als het eerste teeken van ouderdomszwakte. Een 
verder gevolg van toenemenden ouderdom is de kroesheid der planten. 
De opvatting van AITKEN vindt men in de Hteratuur telkens weer 
terug 1). Ook in de praktijk is deze nog vrij algemeen, waarbij dan voor- 
al wordt gewezen op de verminderde groeikracht, vroegere rijping en 
de lagere opbrengsten. 
Bij de hier vermelde voorstelling wordt dus aangenomen, dat een 
variëteit bij ongeslachtelijke voortplanting geleidelijk verandert. De 
plant zelf is hier het middelpunt van de beschouwingen. Aan invloeden 
van buiten af wordt slechts geringe aandacht geschonken en de veel- 
vuldig geconstateerde „kroesheid’’ wordt beschouwd als een gevolg van 
den ouderdom. 
De tegenwoordige opvatting gaat uit van een tegenovergesteld stand- 
punt. Door de onderzoekingen der laatste jaren is duidelijk gebleken, 
dat bepaalde ziekten de oorzaak zijn van optredende „kroesheid”’ in de 
planten. Deze ziekten gaan over met de knollen, terwijl ze zich tevens 
kunnen verspreiden van zieke planten naar gezonde. Hoe langer nu 
een aardappelvariëteit wordt verbouwd, des te meer zullen de ziekten 
zich uitbreiden, met gevolg, dat zoo’n variëteit op den duur waar- 
1) De meeningen van PARMENTIER, KNIGHT en AITKEN zijn ontleend aan 
EHRENBERG (23) en SALAMAN (55). 
