8 KNOPMUTATIE BIJ DEN AARDAPPEL 
niets of bitter weinig bekend. Ook omtrent het gedrag van een bepaald 
kenmerk bij geslachtelijke voortplanting is onze kennis zeer gering; de 
gegevens, die men in de literatuur aantreft, dient men met de noodige 
voorzichtigheid te aanvaarden, omdat verschillende genetici, wanneer 
ze hetzelfde kenmerk onderzochten, vaak zeer tegenstrijdige uitkom- 
sten hebben verkregen. Zoo vermeldt East (22), dat gekleurde schil 
domineert over ongekleurde schil; STUART (62) echter komt tot tegen- 
overgestelde uitkomsten. SALAMAN (54) neemt aan, dat paars domineert 
over rood, en rood over wit. Rood is afhankelijk van twee factoren, 
R en D. Komt hierbij nog een derde factor (P), dan wordt de kleur 
paars. Hoe dan echter uit een variëteit met roode knollen bij zelfbe- 
vruchting zaailingen met paarse knollen kunnen ontstaan (zie blz. 86), 
is zonder meer niet duidelijk. EAST (22) vond; , normale’ ligging der 
oogen (op een andere plaats spreekt hij van „shallow eyes”) dominant 
over diepoogigheid; SALAMAN (54) vermeldt het omgekeerde. 
Zoowel voor den kweeker als voor den geneticus biedt de aardappel 
groote moeilijkheden. Sommmige variëteiten vormen geen bloemen of 
laten deze kort vóór of in ’t begin van den bloei vallen. Andere vormen 
wel bloemen, doch geven geen bessen, doordat het stuifmeel voor een 
grooter of kleiner deel niet kiemkrachtig is (zie EAST 21). Een klein 
gedeelte levert fertiele bloemen. 
Een andere moeilijkheid is, dat het meerendeel der zaailingen reeds 
na weinige jaren wordt aangetast door een der vele aardappelziekten, 
waardoor een goede beoordeeling van verschillende eigenschappen on- 
mogelijk is geworden. 
Vóór 1850 schijnt men uitsluitend zaad genomen te hebben van bes- 
sen, die langs natuurlijken weg waren gevormd. Aangezien de aardap- 
pel een strenge zelfbevruchter is, kan dus worden aangenomen, dat de 
oude variëteiten grootendeels, zoo niet alle, autogaam zijn ontstaan. 
Voor Amerika wordt vermeld, dat PRINGLE (zie STUART 62), de eerste 
was, die in 1870 kruiste. Evenwel schijnt men daar ook na dien tijd nog 
veelvuldig zaad van natuurlijke bessen te hebben genomen. Onder 
kweekers heerscht tegenwoordig vrij algemeen de opvatting, dat kruis- 
bevruchting krachtiger nakomelingen geeft dan zelfbevruchting en al 
onze variëteiten, die in de grootcultuur voorkomen, zijn door kruisbe- 
vruchting ontstaan. Ik acht het daarom zeer waarschijnlijk, dat de 
tegenwoordige Nederlandsche variëteiten in sterker mate polyhybride 
zijn dan de oudere variëteiten en dan de meeste Amerikaansche. Jaar- 
