DE AARDAPPEL ALS MATERIAAL VOOR ONDERZOEK 9 
lijks wordt door den kweeker een groot aantal zaailingen gekweekt en 
wanneer hij na eenige jaren van een duizend-tal zaailingen er nog enkele 
over heeft gehouden, welke voor proefneming in de praktijk in aan- 
merking komen, kan hij tevreden zijn. 
§ 2. Groote modtficeerbaarheid 
De aardappel reageert in sterke mate op de uitwendige omstandig- 
heden. De verschillen tusschen planten van denzelfden aanleg worden 
soms zóó groot, dat de indruk wordt gewekt, dat twee of meer varié- 
teiten in ’t spel zijn. Het groote verschil tusschen aardappelkiemen, die 
in donker groeien en die, welke in ’t licht worden gevormd, is vol- 
doende bekend. De verbouwers, die aardappelen , voorkiemen’’, weten 
. verder, dat de voorafgaande bewaring en kleine verschillen in voch- 
tigheid, temperatuur en licht van grooten invloed zijn op den groei 
van de kiem. Verwonding van den knol en aantasting door Phyto- 
phthora infestans (en mogelijk ook andere ziekten) bespoedigen het 
uitloopen. Verwonding van de kiem heeft tengevolge, dat deze gaat 
vertakken en dat oogen, die anders blijven rusten, gaan uitloopen. 
De loofontwikkeling is in sterke mate afhankelijk van de stikstofbe- 
mesting en watertoevoer. Zand- en veengronden geven een sterker loof- 
ontwikkeling dan kleigrond. Land, dat in ’t voorjaar is bewerkt meer 
loof dan land, dat in ’t najaar is bewerkt. Laat gepote aardappelen 
vormen meer loof, dan vroeg gepote. Groote pootaardappelen geven 
meer stengels dan kleine, waardoor de geheele plant een ander aanzien 
krijgt. 
Het aantal bloemen per plant van dezelfde variëteit schommelt in 
sterke mate, al naar het jaar, poottijd, grondsoort en bemesting. 
Sommige variëteiten vormen het ééne jaar wel vruchten, het andere 
niet of in geringe mate. 
De grootte van den knol neemt toe met de grootte van de opbrengst 
en verder met de standruimte per plant. Bij vermeerdering van het aan- 
tal stengels der plant neemt het aantal knollen toe, de grootte neemt af. 
Op zandgronden is de „zetting” talrijker dan op kleigronden. Ook de 
knolvorm van sommige variëteiten is aan sterke schommelingen onder- 
hevig. Bij gekleurde (anthocyaan bevattende) knollen ziet men, dat de 
kleur lichter wordt, naarmate de knollen dieper in den bodem voor- 
komen. De samenstelling vertoont groote schommelingen; zetmeelge- 
