GEGEVENS UIT DE LITERATUUR 25 
stengel en nerven niet rood waren aangeloopen. De knollen van deze 
negen planten waren wit met of zonder kleine paarse vlekjes. 
62. Door CHITTENDEN (13) wordt medegedeeld, dat in bepaalde varié- 
teiten sommige planten grooter worden, wat over gaat op de volgende ge- 
wassen. Hij haalt een mededeeling aan van Messrs. DOBBIE over Great Scot. 
63. FIFE (zie CHITTENDEN 13) deelt mede, dat hij in 1917 in een 
veld Great Scot een plant vond met opgerichten stengel, die een maand 
later rijp was en bloeide. Deze eigenschap bleef behouden bij vegeta- 
tieve voortplanting, terwijl de opbrengst aanmerkelijk hooger was dan 
van de gewone Great Scot. Op het proefveld te Ormskirk vond men 
geen verschil met Great Scot maar op een andere plaats werd geconsta- 
teerd, dat deze vorm was te onderscheiden, doordat ze bovendien stuif- 
meel vormde, wat de gewone Great Scot nooit doet. 
64. LESLEY deelt mede, dat SALAMAN en hi één geval hadden ge- 
vonden van knopmutatie. Bijzonderheden ontbreken verder. Waar- 
schijnlijk is het hetzelfde geval, dat is vermeld op de tentoonstelling 
van de Potato Conference te Londen 1921. Bij een knol van de Golden 
Wonder, trad een wigvormig gedeelte op, dat de typische bruine kleur 
miste. De planten hiervan afkomstig vertoonden dezelfde eigenschap. 
65. SIRKS (60) vermeldt een geval, dat bij de Eigenheimer, blauwe en 
gele knollen voorkwamen aan één stengel, die respectievelijk weer 
blauwe en gele nakomelingen (vegetatief) gaven. 
66. In een schrijven aan PROF. QUANJER deelt TH. P. Mc. INTOSH te 
Edinburg mede, dat in een groot aantal variëteiten „bolters’’ optreden. 
„Bolters’’ worden grooter, bloeien meer en worden later rijp. 
Onder den titel „Prüfung auf Leistung bei der Kartoffelzüchtung’’, 
worden door F. v. LocHow (32) te Petkus de resultaten medegedeeld, 
die hij door jarenlange stamboomteelt heeft verkregen. 
In 1902 werden uit de variéteit Prof. Wohltmann een groot aantal 
planten uitgezocht, waarvan opbrengst en zetmeelgehalte werden be- 
paald. De knollen werden in afzonderlijke rijen en later in veldjes uit- 
gepoot, waarbij bleek, dat zeer groote verschillen optraden ofschoon 
bij alle onmiskenbaar het Wohltmann-type aanwezig was. 
Bij de Wohltmann-selecties kwamen duidelijk twee hoofdgroepen 
naar voren, de smalbladige en breedbladige typen. 
67. Een stam, bekend als no. 51, moest worden opgeruimd wegens 
het veelvuldige voorkomen van rotte knollen. 
