GEGEVENS AANGAANDE KNOPMUTATIE BIJ DEN AARDAPPEL 37 
vooruitgaat in opbrengst aan knollen, is het dus begrijpelijk, dat derge- 
lijke mannetjes een hooge opbrengst geven. Worden evenwel de man- 
netjes naast elkaar verbouwd, dan vervallen deze gunstige groeiom- 
standigheden en blijft de opbrengst per plant ook kleiner. 
Wanneer men den aardappelverbouwers vraagt naar den oorsprong 
van de mannetjes, kan men algemeen vernemen, dat ze „vanzelf” ont- 
staan. Er is hun geen enkele variëteit bekend, die eenigszins op de 
mannetjes gelijkt. Bovendien treden ze, ondanks nauwkeurig verwijde- 
ren, elk jaar weer opnieuw op. Ook zijn er talrijke gevallen bekend, dat 
in stamselecties, die zorgvuldig werden uitgevoerd, plotseling enkele 
mannetjes optraden. 
2, Blauwe Eigenheimer. 
Deze vorm zou zijn ontstaan uit de gewone Eigenheimer. In 1905 
werd door T. K. GROENEVELD te Beetgum een plant gevonden, waar- 
aan behalve enkele geelgekleurde knollen ook een tweetal blauwviolette 
voorkwamen, die als merkwaardigheid werden nageteeld. Gedurende 
den geheelen groei kwamen de planten volkomen overeen met de ge- 
wone Eigenheimer. By ’t rooien bleek, dat de kleur der knollen weer 
_ blauwviolet was. In 1909 werden deze aardappelen gekocht door J. 
TUININGA te Beetgum, aangezien de knollen met blauwviolette schil 
zeer gewild zijn voor den handel op Amsterdam. Deze toevalligheid is 
oorzaak geweest, dat de blauwe Eigenheimer thans algemeen verbreid 
is. Volgens het oordeel der praktijk is het eenige verschil van de blauwe 
Ergenheimer met de gele Eigenheimer het verschil in kleur der schil. 
Wel is waar hoort men een enkele maal verkondigen, dat ook nog in 
andere eigenschappen kleine verschillen zouden voorkomen, doch ge- 
zien de groote modificeerbaarheid kunnen dergelijke meeningen zeer 
gemakkelijk post vatten. In al deze jaren bleef de blauwviolette kleur 
der knollen bewaard. Sporadisch worden hier en daar in de blauwe 
Eigenheimer gele knollen gevonden, die weer de gewone Eigenheimer 
geven. (Zie voor de kleur de plaat, knol C). 
3. Bonte blauwe Eigenheimer. 
Deze vorm, gevonden door Tu. F. DIJKSTRA, te Beetgumermolen, 
bezit een lichtblauw violetgekleurd topeinde, terwijl ook het navelein- 
de eenigszins blauwviolet is aangeloopen. Het daartusschen gelegen ge- 
deelte is geel van kleur. (Zie gekleurde plaat, knol D). Het loof van 
dezen vorm is minder ontwikkeld; de blaadjes zijn niet egaal groen van 
kleur. (Zie verder hoofdstuk IV). 
