BESCHOUWINGEN OVER KNOPMUTATIE 85 
die als Knospenmutationen bei Kartoffeln auftreten ist einwandfrei 
beobachtet worden. Da die verbreiteten Sorten ihre Entstehung (und 
zwar meist mehreren) Bastardierungsakten verdanken, sind wohl viele 
solche Variationen auf vegetatieve Spaltungen zurück zu führen. Alle 
spontanen Variationen können durch Vermehrung erhalten werden.” 
Over den knolvorm staan mij geen nauwkeurige gegevens ten dienste 
Wat evenwel de kleur betreft, kan ik me met de uitspraak van FRU- 
WIRTH niet vereenigen. Door enkele onderzoekers is gevonden, dat ge- 
kleurd domineert over ongekleurd. Het is dan moeilijk in te zien hoe 
uit de gele Eigenheimer de blauwe zou kunnen ontstaan. Indien 
men veronderstelt, dat blauw recessief is en geel dominant, kan men 
voor de gele Eigenheimer de formule Gg opstellen; bij splitsing zou 
dan kunnen ontstaan GG (geel) en gg (blauw). Hoe dan uit de blauwe 
weer de gelezou kunnen voortkomen is moeilijk te verklaren zonder nog 
meer veronderstellingen op de voorgaande te stapelen. Bovendien zou 
bij vegetatieve bastaardsplitsing de kans bestaan op het ontstaan van 
twee verschillende phaenotypen, tenzij volledige dominantie zou op- 
treden. Door het aannemen van eene vegetatieve splitsing zonder 
meer, kan de knopmutatie bezwaarlijk worden verklaard. 
De bovenaangehaalde verklaringen kunnen ons dus geenszins bevre- 
digen. Ook worden geen gegevens medegedeeld over de generatieve 
nakomelingen. Hiermede zijn we evenwel gestrand op het moeilijke 
punt, dat zich bij den aardappel als materiaal voor onderzoek voordoet. 
Voor zoover bekend, zijn alle in cultuur zijnde variëteiten heterozy- 
goot. Bij de Eigenheimer worden van nature zelden bessen gevormd, bij 
de roode Star zijn mij slechts twee gevallen bekend, bij de Bravo geen 
enkel. Pogingen tot zelfbevruchting mislukten de eerste jaren voort- 
durend. Evenwel heb ik thans, op grond van proeven in 1923, goede 
hoop, dat het bij gebruik van zeer veel stuifmeel en een meermalen 
herhaalde bestuiving van dezelfde bloem zal gelukken bij een gedeelte 
zaden te verkrijgen. In 1920 werden bessen gevonden in een veld Eigen- 
heimers (rijkbloeiende vorm blz. 38 No. 7). Het zaad gaf in 1921 een 
aantal nakomelingen, die zich in tegenstelling met andere zaailingen 
zeer slecht ontwikkelden. Van de 44 zaailingen, die beoordeeld konden 
worden, brachten er 2 blauwviolette knollen voort. In 1923 werden 
zaailingen gekweekt uit bessen van de blauwe Eigenheimer. Ook hier 
ontwikkelden de zaailingen zich zeer gebrekkig. Van de 23, die het tot 
knolvorming brachten, leverde geen enkele blauwviolette knollen. 
