‘710 KNOPMUTATIE BIJ DEN AARDAPPEL 
op peil konden worden gehouden en dat ze er toe zouden bijdragen, 
waardevolle variëteiten langer (of blijvend?) tegen achteruitgang te 
behoeden. Men zou dan een variëteit, die moeilijk is te overtreffen in 
cultuurwaarde, nog een graad hebben verbeterd, terwijl men boven- 
dien de variëteit behield, die men door jarenlange cultuur in al haar 
bijzonderheden kent; voor een rationeele cultuur en voor den handel 
zijn dit belangrijke voordeelen. 
Nog op andere wijze bestaat er verband tusschen knopmutatie en 
„veroudering’”, althans wanneer men „veroudering’’ opvat in dien zin, 
dat de cultuurwaarde geleidelijk afneemt. Toen in de inleiding de 
vraag werd besproken of bij vegetatieve voortplanting geleidelijke ver- 
anderingen voorkomen, luidde het antwoord, dat een dergelijk proces 
voor de exemplaren van een bepaalde variëteit nooit is aangetoond. Dit 
antwoord beteekent echter niet, dat een geleidelijke verandering on- 
mogelijk is voor de groep van planten, welke men onder den naam van 
variëteit samenvat. Bij de vermeerdering van den aardappel wordt door- 
gaans gebruik gemaakt van kleine knollen en hoewel tegenwoordig aan 
de keuze van het pootmateriaal veel meer zorg wordt besteed dan vroe- 
ger, kan niet worden ontkend, dat op vele plaatsen deze zorg zich niet 
verder uitstrekt dan tot het nemen van de zeer kleine poters. Hieruit 
volgt dus, dat in zoo’n geval de planten met een groot aantal kleine 
knollen relatief sterker worden vermenigvuldigd dan de planten waar- 
van de opbrengst hoofdzakelijk bestaat uit groote. Bij Bravo stam 4 van 
NOTENBOOM zagen we ruim 2 maal zooveel kriel als bij stam 10; het 
frambozenblad levert minstens 3 keer zooveel poters als de doorsnee- 
Eigenheimer. De invloed van zoo’n proces moet men niet te gering ach- 
ten. Als voorbeeld is in nevenstaande tabel aangegeven het verloop van 
de verhouding, wanneer men uitgaat van de veronderstelling, dat het 
eerste jaar tegen elke 2000 normale planten er één voorkomt, die 2 
of 3 maal zooveel poters levert. 
Bij een tweemaal zoo sterke vermeerdering ziet men reeds in het 
twaalfde jaar, dat minderwaardige en goede planten even sterk ver- 
tegenwoordigd zijn, bij een driemaal zoo sterke vermeerdering komt 
dat reeds in het achtste jaar voor. Wellicht dat aan een dergelijk proces 
moet worden toegeschreven, dat oude variëteiten bijv. roodspruitjes, 
zonder dat degeneratieziekten sterk optreden, vaak zoo weinig meer 
opbrengen. 
