552 BOEKBESPREKING 
als erfelijk kunnen worden beschouwd, komt hij tot een geheel afwij- 
kende voorstelling van erfelijkheid. 
„Nothing is absolutely hereditary (one hundred percent); not one 
characteristic, not one change of a characteristic, because none of 
„them has or ever had a zero per cent of variability. In characteristics 
„and their changes, the law of inertia manifests itself, and for this réa- 
„son, characteristics and changes, for a number of generations, produce 
after-effects and remain recognizable even under conditions unfavora- 
„ble to them. Even if the conditions which induce the characteristic, as 
„observed last, no longer prevail, even if these same conditions chan- — 
„ge into contrasting ones, a certain inertia of organic characteristics 
still remains noticeable. In the latter case, of course, they are relati- 
„vely shortest lived.” 
„The gain which this way of looking at things presents to us, is a gain 
„in more than one direction. This point of view furnishes us in the first 
„place with a general explanation for organic variations. And as the 
„variation of living forms is on the basis of their transformation, we 
„also gain a general explanation for evolution as a whole.” 
Ik kan deze opvatting niet anders zien, dan als een volkomen negatie 
van het inzicht, dat het onderzoek der mendelisten ons in het wezen der 
erfelijkheid geschonken hebben. Wanneer wij de erfelijkheid van ver- 
worven eigenschappen als bewezen beschouwen en er zelfs een alge- 
meenheid aan toeschrijven, die onbewezen is, dan nog is er geen reden 
om er de alleen-geldigheid aan toe te schrijven, gelijk Kammerer hier 
doet. M. i. vervalt hij in de fout, die hij aan zijn tegenstanders verwijt, 
nl. het niet tot hun recht laten komen van anderer resultaten. 
Ditzelfde is m. 1. het geval in het hoofdstuk „Where does evolution 
stand today.” Dat hij de mutatie onder de wet van oorzaak en gevolg 
tracht te brengen en er het mysterieuze aan wil ontnemen dat voor velen 
een onoverkomelijk bezwaar is geweest, zoo ook, dat hij daarbij mutaties 
ziet als verworven eigenschappen, veroorzaakt dus door op te sporen 
invloeden, lijkt mij logisch. Onverklaarbaar is het mij echter dat de 
kruisingstheorie niet meer bespreking kan vinden dan als „The puerile 
theory of preformation.... wrapped in a modern scientific cloak, cele- 
brates its resurrection’. Ik herhaal, wat ik in een ander referaat reeds 
uitsprak, dat de kruising door het samenkomen van ongelijke physisch- 
chemische stelsels mogelijkheden in zich bergt, die wij nog allerminst 
kunnen doorgronden en die aan het begrip praeformatie volkomen 
vreemd zijn. H. N. KOOIMAN. 
Sf ae eee 



