VONT 
ee ehs 
EN eee ee ee nd 
——— - 
BOEKBESPREKING 555 
FRIEDE, R., 1923. Zur Klinik der Megalocornea. Gr. Arch. f. 
Ophthalmol. 111, 393. 
Het groote hoornvlies is volgens KAYSER en GRONHOLM een ziekte 
van mannen, die door gezonde vrouwen wordt overgebracht. Bij uit- 
zondering (volgens K. 10 maal zoo zelden) dragen de vrouwen het ken- 
merk of is er directe erfelijkheid. FRIEDE vermeldt 3 geslachten ach- 
tereen van vrouwelijke personen, de jongste had een broer, eveneens 
met megalocornea. De grootste doorsnede bedroeg 13.5 à 13 m.M. 
(dwarse richting). De Schr. vergist zich wanneer hij zegt, dat de hydro- 
phthalmus van de megalocornea verschilt omdat de eerste nooit in- 
direct, maar steeds direct wordt overgeërfd. Integendeel! (Ref.). Uit 
een stamboom van MARTIN leidt schr. af, dat de microcornea altijd di- 
rect overerft. Hij verbaast zich dat de megalocornea dit ook niet doet, 
want — zegt hij — wij hebben gezien dat de onderste vleugel van de 
megalocornea nl. de excessieve hypoplastische vormen, eigenlijk micro- 
phthalmie zijn — en van deze weten wij, dat zij uitsluitend aan directe 
erfelijkheid onderworpen zijn. Hier verwart de schr. allerlei dooreen: 
de microphthalmus is lang niet altijd direct erfelijk, er is wel verband 
tusschen microcornea en microphthalmus, maar niet iedere microcor- 
nea is tevens gepaard met microphthalmus, zoodat hier geen conclu- 
sie — en dan nog wel een foutieve — van het een op het andere gebied 
mag worden overgebracht. Uit het feit, dat Schr. zelf veel vrouwen 
met megalocornea waarnam, leidt hij af, dat de meening van K. over 
de frequentie bij de sexen daarom onjuist zou kunnen zijn, doordat 
abortieve vormen over het hoofd gezien zijn (er is nl. een sterke varia- 
biliteit bij de grootte van het hoornvlies) en er zoodoende toch nog 
meer directe erfelijkheid zou zijn, dan men meent. 
Het zou dan echter (Ref.) wel merkwaardig zijn, dat juist vrouwen 
deze minimumvarianten vertoonen en de Schr. voelt zelf ook wel de 
onwaarschijnlijkheid van zijn gezegde, door de opmerking, dat dan 
toch nog een zeker indirect erfelijkheidstype bij te groote opvallende 
vormen niet te loochenen is. Omdat er dus zoowel directe als indirecte 
erfelijkheid is, moeten er verschillende soorten van megalocornea be- 
staan (de door Schr. gebruikte termen zijn niet gelukkig, over sexe- 
erfelijkheid wordt haast niet gesproken Ref.). Het belangrijkste uit 
het artikel is, dat de Schr. m. i. vrijwel bewezen heeft, dat de megalo- 
cornea een aandoening sui generis is, die noch een binnen het normale 
vallende reuzengroei vertegenwoordigt, noch een genezen hydroph- 
thalmus voorstelt. P. J. WAARDENBURG 
