BOEKBESPREKING 287 
waarnemingen over de bijziendheid zijn verwerkt, die echter van duide- 
lijke samenhang gespeend zijn en het myopie-vraagstuk allerminst op- 
lossen, welke pretentie schr. toegeeft niet te hebben wordt ook aan- 
dacht gewijd aan de erfelijkheid. Hij geeft een vrij groot aantal van 
meer en minder volledige stamboompjes, meest over 3, enkele over 5 
geslachten. Schr. haalt vele meeningen van anderen aan, eigen opvat- 
tingen zijn vaag en wonderlijk. Volgens anderen zou de myopie reces- 
sief zijn ; volgens schr. zou ieder klinisch waarnemer kunnen opmerken, 
dat de myopie in de families neiging vertoont tot verdwijnen (tendance 
as’effacer) ten deele in dien zin, dat minder myopen voorkomen in vol- 
gende generaties, ten deele dat de graad der myopie al zwakker en 
zwakker wordt. , Cet épuisement s’observe plus nettement chez l’hom- 
me que chez la femme.” Hieruit leidt schr. af dat we te doen hebben 
met een „état de réfraction évolutif”, die bij zijn poging om vasten voet 
te krijgen voortdurend beheerscht en verzwakt wordt door de ancen- 
trale refractie, de zwakke hypermetropie, die aan dieren en den mensch 
eigen is. Losse opmerkingen, dat de excessieve of unilaterale bijziend- 
heid, geisoleerd voorkomt in families evenals het albinisme en dat blon- 
de of roode individuen in families van brunetten vaak myoop of sterk 
hypermetroop zijn, zelfs blonde rassen ; en over het atavistisch optreden 
van excessief gepigmenteerde individuen zijn m. i. zonder wetenschap- 
pelijke beteekenis. Schr. vertelt, dat de studie van de refractie bij die- 
ren nog in embryonalen staat verkeert, dat het nuttig is de pogingen 
tot ontwikkeling van myopie bij de families met zwakke graden na te 
gaan, maar weer bezwaarlijk door dat de individuen zich niet voor 
myoop houden. Studie der erfelijkheid wordt bemoeilijkt doordat pa- 
thologische uitwendige omstandigheden bij den mensch herhaaldelijk 
een niet erfelijke myopie veroorzaken; het oog kan op de invloeden als 
daar zijn: wonden, kindermeningitis, maculae corneae, kamerbochtaf- 
wijkingen, net- en vaatvliesziekten, indexveranderingen in de lens, 
ontwikkelingsstoringen en fouten alleen met myopie reageeren. 
Hoewel de Schr. aan deze ziekelijke myopie een afzonderlijke plaats 
geeft is hij onduidelijk in de verdere klassificatie der myopie-vormen. 
Hij onderscheidt een „syndrome myopique’’ met „hérédité apparente” 
dat van generatie op generatie overgaat en door inconstantie, polymor- 
phie en variabiliteit gekenmerkt is, van een „myopie héréditaire et 
familiale vraie”. De laatste vorm is niet vatbaarder voor ziekelijke pro- 
gressie dan de andere refracties. Het hereditaire myopisch syndroom is 
