

288 BOEKBESPREKING 
in zijn grondoorzaak (infectieziekten, constitutieziekten) te bestrijden. 
Maar de echte „myopie héréditaire et familiale évolutive peut-être 
dégenerative”’ is een phylogenetisch verschijnsel waartegenover wij 
machteloos staan: alleen hersenen en netvlies van de ermee behepte 
kinderen moeten bewaakt worden ! De myopie wordt nl. een sociaal ge- 
vaar (34.6 % v. Schr.’s gevallen). Ze is te vergelijken met de bij apen 
in vrijheid levende gevonden myopie. Een van de erfelijke vormen bij 
den mensch is de optische myopie (LANDOLT), gekenmerkt door geringe ~ 
fundus-veranderingen, dikwijls kleine bulbi, kleine hoornvliezen, scheel 
zien, congenitale lenstroebelingen, hyperplastische vascularisatie van 
de macula-streek (entoptisch waar te nemen). Congenitale anomalien 
komen bij familieleden veel voor; zoowel aan ’t oog als algemeen. (Schr. 
vond ze bij 186 van de 275 door hem waargenomen myopen-families, 
ck bij 6722. 9): 
Helaas voert Schr. af en toe woorden in om ontbreken van het be- 
grip te dekken. Zoo wordt als voorbeeld van pleiotropie genoemd de 
combinatie albinisme, zwak gezicht, myopie (Plate), waaraan Schr. 
den nystagmus toevoegt. Het is waarschijnlijker dat de nystagmus se- 
condair is en het is in ’t geheel niet noodzakelijk, dat aan het albinisme 
myopie gekoppeld is (Ref.). Het materiaal van den Schr. en de bewer- 
king ervan is niet van dien aard, dat er veel uit kon worden afgeleid. 
Op de belangrijkste punten: eeneiige tweelingen, latente overdracht en 
eventueelen invloed van desexe laat het geheel in den steek. Hier wordt 
weer eens bewezen, dat het bizonder ingewikkeld refractieprobleem al- 
leen nader tot zijn oplossing kan worden gebracht, wanneer meer dan 
de schrijver deed, met kwartierstaten gewerkt wordt, d.w.z. de weder- 
zijdsche ascendenten worden aangegeven, en de hoornvliesbreking ook 
in aanmerking genomen wordt. Vooral voor een inzicht in eventueele 
latente overdracht, spontaan optreden of uitsterven is kennis van de 
laatste een noodzakelijkheid — en het verbaast te meer, dat Schr. dit 
niet gedaan heeft, waar hij STEIGER citeeıt, die juist op dit aanbeeld 
zoo gehamerd heeft. Wat de sexe betreft zijn de opmerkingen, die de 
Schr. maakt, waardeloos, daar de door den Schr. gekozen groepeering 
vaak een toevallig willekeurige is en de statistische weg, die de Schr. 
poogt te bewandelen op erfelijkheidsgebied geen zeer vruchtbare is. 
P. J. WAARDENBURG 
