INLEIDING 291 
veel te wenschen over. Dit, gevoegd bij zijn weinig helder betoog en 
m.1. te dunne doorsneden, maakt voor mij het resultaat van zijn onder- 
zoek zeer twijfelachtig. 
SPILLMAN (1912) (61) geeft op als diploïd getal voor „wheat” (be- 
doeld wordt waarschijnlijk Triticum vulgare) 40 of meer chromosomen. 
Hoeveel waarde aan zijn opgave te hechten is moge uit het volgende 
citaat blijken: „This reference to chromosome numbers was made on 
„the basis of a statement made to me some years ago by a student, who 
„had made some studies on the subject.” 
Barry (1912, 1919) (5 en 6) hield zich bezig met het aantal chromo- 
somen van Triticum dicoccoïdes en van T. vulgare. Bij beiden werd ha- 
ploïd 8 chromosomen gevonden. 
Dat hij in de keuze van zijn figuren in alle opzichten gelukkig ge- 
weest is, kan niet gezegd worden. Zoo kan ik in de diakinesekern van 
T. vulgare (Taf. I fig. 7, 1919) even goed 9 als 8 gemini tellen. Bally 
zegt hiervan zelf: 
„Die scheinbaren 9 Gemini von Fig. 7 werden wohl am besten so zu 
„erklären sein, dass das oberhalb des nucleolus gelegene Gebilde einem 
„einzigen umgebogenen Geminus entspricht.” 
Bevredigen doet deze verklaring niet. 
Minder gelukkig gekozen is ook de afbeelding van een anaphase 
van T.vulgare (Taf. I Fig. 15, 1919). In de bovenste groep zijn daarbij 
8chromosomen, in de onderste 6 te tellen. In de tekst wordt daarover 
geen opheldering verstrekt. 
SAKAMURA (1918) (41) telde het aantal chromosomen van verschil- 
lende Triticum soorten in worteltoppen en deed eveneens eenige tel- 
lingen in pollenmoedercellen. De reden, waarom hij het aantal voor- 
namelijk vaststelde in de vegetatieve cellen, is gelegen in het feit, dat 
hij zeer slechte fixatie van de pollenmoedercellen verkreeg. De chro- 
mosomen waren n.l. zoowel in de metaphasen van de heterotype dee- 
ling, als in die van de homotype samengebald. Daarom geeft hij er de 
voorkeur aan voor het onderzoek vegetatieve cellen te gebruiken, hoe- 
wel hij toegeeft, dat daaraan ook zekere bezwaren verbonden zijn. 
Hij onderzocht van T. vulgare de volgende rassen: Martins Amber, 
Sapporo Weizen, Shirokawashiro, Red Geneological en Weisser Kolben 
Weizen. Verder eenige rassen, welke hij niet nader noemt van T. com- 
pactum, T. Spelta, T. turgidum, T. durum, T. polonicum, T. dicoccum 
en T. monococcum. Zijn resultaten zijn de volgende: 
