

DERDE HOOFDSTUK. 
VERWANTSCHAP EN VERMOEDELIJKE AFSTAMMING DER TRITICUM- 
SOORTEN 
§ 1. Verwantschap. Oudere onderzoekers, zooals M. H. VILMORIN (70), 
BEYERINCK (8 en 9) en FR. KÖRNICKE (29), waren ervan overtuigd, dat 
T. monococcum L. een afzonderlijke plaats innam. Waar zij op 
grond van soortskruisingen, dus langs experimenteelen weg, tot 
deze meening waren gekomen, moet aan hun opvattingen grootere 
waarde worden toegekend, dan aan de meening van de talrijke 
systematici, welke volgens morphologische kenmerken, de Tri- 
ticum-soorten hebben ingedeeld. VILMORIN beschouwde 7. durum 
en 7. polonicum als twee zeer na verwante soorten, evenals 7. 
amyleum Ser (T. dicoccum Schrank) en T. Spelta L. Alle tarwesoorten, 
uitgezonderd T. monococcum behoorden, volgens hem, tot één en de- 
zelfde „espece’’. 
„Je suis donc plus que jamais disposé a regarder comme juste l’opi- 
„hion qui consiste a ne voir que des formes diverses d'une même es- 
„pece dans toutes les races de froments cultivés a l'exception des „en- 
grains’. 
Toch onderscheidde hij binnen deze eene , espéce’’ nog twee groe- 
pen, waarvan de eerste T. durum en T. turgidum bevatte en de tweede 
T. vulgare en T. Spelta. 
FR. KÖRNICKE onderscheidde 3 „Arten” n.l. 
> 1. Triticum vulgare Vill. 
2. Triticum polonicum L. 
3. Triticum monococcum L. 
waarvan hij de eerste twee samenvatte en de derde afzonderlijk stelde. 
T. vulgare Vill. (in ruimeren zin) werd door hem a. v. onderverdeeld : 
A. Aarspil taai. Korrels los door het kaf omsloten (Nacktweizen). 
1. T. vulgare Vill (in engeren zin). 
Genetica VI 20 
