310 DE REDUCTIEDEELING BIJ EENIGE TRITICUM-SOORTEN 
vraagstuk ten nauwste verbonden is met dat van de cultuurgeschiede- 
nis van den mensch. De tarwe is een der oudste cultuurgewassen en 
over de afstamming ervan is dan ook reeds veel geschreven. 
Link (1821) (32) komt na verschillende beschouwingen tot de vol- 
gende slotconclusie wat betreft de afstamming van 7. sativum: 
„Waarschijnlijk is het, dat ze in Azië wild voorkwam en men mag 
„Zijnen bijval aan zoodanig berigt schenken, in voor zooverre het zich 
„door meer andere bijkomende gronden onderschraagd ziet. Mij komt 
„het voor, als moest men den geboortegrond der tarwe in de nabijheid 
„van dien der Spelt zoeken.” 
DUREAU DE LA MALLE (1826) (17) zegt over de afstamming der tar- 
wesoorten : 
„Je sens que dans la question que je traite je ne pourrai apporter 
,qu une certaine somme de probabilités, car la preuve évidente con- 
„sisterait à mettre sous les yeux un individu de chaque espèce dont 
, état sauvage serait bien constaté.”’ 
En verder: 
Cc est dans la Palestine que l’agriculture a commencé; on y a d’a- 
„bord trouvé le blé, l’orge, puis la vigne.” 
Wat zij slechts vermoedden, werd spoedig bewaarheid. In 1854 
werd voor het eerst in Azië een wilde Triticum-soort ontdekt, die 
met de cultuurtarwe belangrijke punten van overeenkomst had. Deze 
wilde Triticum-soort was T. aegilopoïdes Link. In 1889 deed KÖRNIC- 
KE een mededeeling over een andere wilde Triticum nl. T. vulgare 
Vill. var. dicoccoides Kcke, in Palestina verzameld. 
DE CANDOLLE (1883) (14) nam een diphyletische afstamming der 
Triticum-soorten aan, zich daarbij steunende op de volgende opvatting 
vah de verwantschap: 
I. FROMENT ET FORMES OU ESPÈCES VOISINES. 
1. T. vulgare Vill. 
2. T. turgidum L. 
3. T. durum Desf. 
4. T. polonicum L. 
II. Epéautre et formes ou espèces voisines. 
eile opeia 1% 
2. T. amyleum Sér. 
3. T. monococcum L. 
De scheiding in deze 2 groepen dacht hij zich reeds vóór het in cul- 
