312 DE REDUCTIEDEELING BIJ EENIGE TRITICUM-SOORTEN 
de gekweekte T. monococcum. Hiermede zou een positief bewijs gele- 
verd zijn voor de afstamming van T. monococcum uit T. aegilopoides, 
zooals deze nog thans in het wild wordt aangetroffen. Gewenscht ware 
het, dat nog eens nauwkeurig werd nagegaan of uit 7. aegilopoides de 
gekweekte T. monococcum te isoleeren is. De inzameling van T. aegi- 
lopoïdes dient dan te geschieden op een plaats, waar spontane kruising 
met T. monococcum is uitgesloten. 
Dat T. aegilopoides verwant is met T. monococcum wordt bevestigd 
door de methode van de sexueele affiniteit. Kruisingen tusschen 7. 
aegilopoides en T. dicoccum zijn het eerst met resultaat verricht door 
BEYERINCK. Aan PERCIVAL gelukte de kruising T. dicoccum farrum X 
T. aegilopoides Larionowi Percival. In beide gevallen waren de bast- 
aarden steriel in overeenstemming met datgene wat bij 7. monococcum 
wordt waargenomen. 
VON TSCHERMAK beschikte niet over 7. aegilopoides. Noodig zal 
het zijn, wat betreft de sexueele affiniteit, eveneens het gedrag na te 
gaan van 7. aegilopoides ten opzichte van de overige tarwesoorten. 
T. aegilopoides is nog niet aan de methode VAVILOV getoetst. Het 
aantal chromosomen is nog onbekend. 
T. dicoccoides Kcke is het eerst bekend geworden uit een korte mede- 
deeling van KÖRNICKE (30) in 1889. Hij had een herbariumexemplaar 
in Weenen gevonden in 1873, hetwelk in 1855 door KoTscHY in Pa- 
lestina was verzameld. KOTSCHy schijnt het voor een vorm van Horde- 
wm spontanewm gehouden te hebben, 
In 1906 werd T. dicoccoides opnieuw in wilden staat in Palestina 
aangetroffen door A. AARONSOHN (1, 2, 57 en 58). Sindsdien zijn ons 
verschillende vindplaatsen bekend geworden o. a. uit Perzië, waar 
STRAUSZ de eerste exemplaren verzamelde. 
Al spoedig bleek, dat uit het zaad, dat AARONSOHN uit Palestina 
stuurde, zeer verschillende typen te voorschijn kwamen. Aanvankelijk 
werd deze vormenrijkdom toegeschreven aan de zeer verschillende 
uitwendige omstandigheden waaronder T. dicoccoïdes in het wild voor- 
kwam, maar dit alleen was niet voldoende ter verklaring, zoodat het 
vermoeden rees, dat een gedeelte dezer typen hun ontstaan te danken 
hadden aan spontane kruising. De kans hierop is in Palestina veel 
grooter dan in de gematigde luchtstreken, wat ook blijkt uit het veel- 
vuldig vinden van spontane bastaarden tusschen cultuurtarwe en T. di- 
coccoïdes, waar deze laatste dicht bij tarweakkers wordt aangetroffen 
