VERWANTSCHAP EN VERMOEDELIJ KE AFSTAMMING 313 
[AARONSOHN (1 en 2), Cook (16), J. DE VILMoRIN (76)]. Vooral talrijk 
waren de typen, die in morphologische kenmerken instonden tusschen 
T. aegilopoides en T. dicoccoïdes. Deze beiden worden zeer veel naast 
elkaar in Palestina aangetroffen. Zoo vermeldt AARONSOHN: 
„Besonders zahlreich waren die Formen einerseits des T. dicoccoïdes, 
„dessen Hüllspelzen einen gut ausgebildeten Seitenzahn aufweisen, 
„wodurch sie morphologisch dem Triticum monococcum nahekom- 
„men, anderseits des Triticum aegilopoides, bei denen der Seitenzahn 
„der Klappe so auffallend kurz ist wie KÖRNICKE ihn früher bei T. 
„monococcum nie gesehen hatte. Ich hatte sogar wegen dieser For- 
„men Kontroversen mit KÖRNICKE. Schon auf einigen meiner Etiket- 
„ten von 1906 hatte er meine Bestimmungen von T. dicoccoïdes in T. 
„aegilopoides verbessert und vice versa”. 
AARONSOHN wijst er dan op, dat kruisingen uit zullen moeten maken 
of deze intermediaire typen werkelijk hun ontstaan te danken hebben 
aan spontane kruising. 
SCHULZ kwam na onderzoek van heel veel materiaal tot de conclu- 
sie, dat van de vormen, die AARONSOHN tot 7. dicoccoïdes rekende, er 
talrijke waren, die hun ontstaan te danken hadden aan de kruising 7. 
aegilopoides Thaoudar x T. dicoccoides. De Syrische T. dicoccoïdes va- 
riëert volgens hem in cultuur zeer weinig. 
Wat uit een en ander wel blijkt is, dat de onderscheiding van T. di- 
coccoïdes en T. aegilopoides lang niet altijd gemakkelijk is. 
KÖRNICKE (1885) was aanvankelijk geneigd alle tarwesoorten (uit- 
gezonderd T. monococcum) terug te voeren op één stamvorm. In 1889, 
sprekende over zijn vondst van T. dicoccoides, beschouwde hij deze als 
den stamvorm van 7. dicoccum. Hij geloofde, dat er nog meer wilde 
vormen bestonden o. a. één, die als stamvorm van 7. Spelta be- 
schouwd zou kunnen worden. Deze meening van KÖRNICKE, dat de ge- 
kweekte Triticum-soorten uit drie verschillende stamvormen zouden 
zijn voortgekomen, is door ASCHERSON en GRAEBNER overgenomen. 
Toch werd deze meening lang niet algemeen, mede ook doordat 
de veronderstelling van KÖRNICKE gegrondvest was op het ééne herba- 
riumexemplaar in Weenen gevonden. Treffend is b.v., dat een onder- 
zoeker als SOLMS— LAUBACH (60), sprekende over de wildest amvormen 
van de verbouwde Triticum-soorten, nog in 1899 schrijft: 
„Es ist schon oben erwähnt worden, dass von ihnen allein mit Sicher- 
„heit nur Trit. monococcum im wilden Zustand bekannt ist. Von allen 
