VERWANTSCHAP EN VERMOEDELIJKE AFSTAMMING >19 
eigenlijken stamvorm gedifferentieerd heeft; een stamvorm waaruit 
‚eveneens de leden van de dicoccumgroep zijn voortgekomen. 
Hoe hebben wij ons nu echter de afstamming van de overige leden 
van de dicoccumgroep te denken, n.l. van T. turgidum, T. durum en T. 
polonicum, de „Nacktweizen’ uit de dicoccumgroep? T. durum en T. 
polonicum zijn twee zeer naverwante soorten. De meeste onderzoekers 
zijn dan ook de meening toegedaan, dat T. polonicum uit T. durum is 
voortgekomen (VILMORIN, KORNICKE, SCHULZ, PERCIVAL). De grenzen 
tusschen T. durum en T. turgidum zijn lastig te trekken, waar KÖRNIC- 
KE reeds op wees. 
„Namentlich habe ich viele Sorten, die mir in dem einen Jahre mehr 
„zu 1. turgidum, im anderen mehr zu 7. durum zu gehören scheinen”. 
SCHULZ (48) laat deze beide soorten afstammen van uitgestorven T. 
dicoccum vormen, dus van een cultuurtarwe, voornamelijk omdat deze 
reeds in één kenmerk van de wilde 7. dicoccoïdes verschilt, n.l. het los- 
laten van de leden der aarspil na wrijving van de rijpe aar. Bij T. dicoc- 
coides vallen deze bij rijpheid vanzelf uiteen. Men kan zich echter ook 
indenken, dat 7. durum en T. turgidum rechtstreeks uit de wilde vor- 
men ontstaan zijn. Er is geen enkel bewijs voor, dat ditnoodzakelijk via 
een cultuurvorm gebeurd moet zijn. Wellicht hebben ook beide moge- 
lijkheden zich in den loop der phylogenetische ontwikkeling verwezen- 
lijkt. Waar de experimenteele methoden ons bij beantwoording van 
deze vragen in den steek laten, valt hierover niets met voldoende zeker- 
heid te zeggen. 
De meeste moeilijkheden brengt ons de vermoedelijke afstamming 
van de Spelta-groep. Geen enkele wilde Triticum-soort is bekend, die 
met de afstamming van deze groep in verband gebracht kan worden. 
Op grond van de vondst van FABRE in het midden der vorige eeuw, 
ontwikkelde zich de meening, dat T. vulgare uit Aegilops ovata zou kun- 
nen ontstaan. Hoewel spoedig werd aangetoond, dat deze vermoedelij- 
ke Aegilops-afstamming op een verkeerde interpretatie van de waarge- 
nomen verschijnselen berustte (zie overzicht Triticum-Aegilops littera- 
tuur bij SOLMS-LAUBACH 1899), bleef men toch in het laatst van de vo- 
rige eeuw de afstamming van de tarwe in verband brengen met het 
geslacht Aegilops. Ook FR. KÖRNICKE heeft hieraan een tijd lang ge- 
loofd. Zoo vermeldt hij in 1885, dat de vermoedelijke stamvorm van de 
Triticum-soorten (uitgezonderd 7. monococcum) een vorm is, die tot 
het geslacht Aegilops behoort. 7. Spelta zou dan het dichtst bij dezen 
