316 DE REDUCTIEDEELING BIJ EENIGE TRITICUM-SOORTEN 
wilden stamvorm staan, daar T. Spelta bepaalde kenmerken heeft, die 
sterk aan eenige Aegilops-soorten herinneren. Echter toen reeds neigde © 
KÖRNICKE er toe over in T. dicoccum een gecultiveerden vorm te zien, 
die het dichtst bij den wilden stamvorm zou staan. In 1885 was KöR- 
NICKE dus nog overtuigd van een diphyletische afstamming der tarwe- 
soorten. Na de wederontdekking van 7. dicoccoïdes in 1906 raakte de 
Aegilops-afstamming op den achtergrond. Van de baan is deze opvat- 
ting overigens nooit geweest. Dit blijkt o.a. uit de publicatie van 
STAPF (62) in 1909 en van PH. L. DE VILMORIN (75) in 1911. 
In een nieuwen vorm wordt de Aegilops-afstamming van de Spelta- 
groep gepropageerd door PERCIVAL (39). Hij vat de leden dezer groep 
op als constant geworden bastaarden van: 
T. dicoccoides | Aegilops cylindrica 
(T. dicoccum) x en 
(T. durum) | Aegilops ovata. 
„Investigation of the morphological features of practically all known 
„forms of Triticum vulgare has convinced me that there is not, nor has 
„there ever been a prototype of the Breat W head series. The characters 
„of T. vulgare and its allies appear to me those of a vast hybrid race, 
„initiated long ago by the crossing of wheats of the Emmer series with 
„species of Aegilops, and that Triticum Spelta is a segregate of this 
„hybrid.” 
Wat betreft de verscheidenheid van vormen in de dicoccumgroep, 
kan hy zich indenken, dat deze ontstaan is door kruising van mutanten 
voortgekomen uit hetzelfde specifieke prototype. De buitengewone ge- 
compliceerdheid en het eindeloos aantal variéteiten en intermediaire 
vormen van het „vulgare race” kunnen alleen bevredigend verklaard 
worden door een hybriden oorsprong aan te nemen uit twee of meer ver- 
schillende species. 
„Any interpretation of the origin of the vulgare race, and with it the 
„rest of the Bread Wheat series must account for the racial characters 
„mentioned below which differentiate Trıticum vulgare from the Em- 
mer series: 
1. The presence of a single line of long hairs on the summit of the 
longitudinal ridges of the young leaf blades, with shorter ones or none 
at all on the sides of the ridges. 
2. Thin walled hollow culms. 
3. The exceptionnally tough, non disarticulating rachis. 
