VERWANTSCHAP EN VERMOEDELIJKE AFSTAMMING 317 
4. The rounded back and absence of keel on the lower part of the 
empty glume of a large proportion of the race. 
5. The comparatively short awns of the fully bearded ears, 
„and the occurrence of beardless and semi bearded races.” 
Volgens PERCIVAL bezitten de vermoedelijke prototypen van de 
dicoccum-groep geen van de bovengenoemde eigenschappen; alle wor- 
den echter aangetroffen in Aegilops ovata en Aegilops cylindrica. Hij 
twijfelt er niet aan of beide hebben aan den opbouw van de , vulgare 
races” medegewerkt. Zelf voelt hij als bezwaar van zijn theorie, dat de 
beide soorten Aegilops, gekruist met leden van de dicoccum-groep, ste- 
riele bastaarden geven. Hij oppert echter de veronderstelling, dat de 
spontane bastaarden tusschen de wilde Aegilops-soorten, en de , emer’’- 
prototypen meer fertiel zijn onder hun natuurlijke klimaatsomstandig- 
heden. Hij beschouwt 7. Spelta als het meest verwant met den Aegi- 
lops cylindrica-ouder. 
Overtuigend kan men de bewijsvoering van PERCIVAL niet noemen. 
Alle kenmerken, welke hij noemt (uitgezonderd misschien het eerste), 
waardoor de Speltagroep zou verschillen van de veronderstelde proto- 
typen van de dicoccumgroep, zijn van kwantitatieven aard. Bovendien 
worden deze eigenschappen in meerdere of mindere mate gevonden bij 
de cultuurvormen van de dicoccumgroep. Op grond van één en ander 
te besluiten tot een hybriden-oorsprong uit twee verschillende, wel is 
waar na verwante geslachten, lijkt dan ook gewaagd. Trouwens de ty- 
pische vulgare kenmerken kunnen optreden na onderlinge kruising van 
de leden der dicoccumgroep, waar M. H. DE VILMORIN (70) reeds op wees. 
Het serologisch onderzoek van ZADE, waarin hij ook Aegilops ovata 
betrok, gaf dan ook geen nauwere verwantschap tusschen Aegilops 
ovata en de Speltagroep, dan tusschen Aegilops ovata en de dicoccum- 
groep. 
VAvILOV heeft Aegzlops niet in het onderzoek opgenomen. Volgens 
een voorloopige mededeeling van PERCIVAL (40) is het aantal chromo- 
somen 14 haploïd bij eenige Aegilops-soorten. (Zie ook SAX 45). Zonder 
aanname van bepaalde hypothesen is het getal 21 haploïd bij de vul- 
garegroep, met behulp van de veronderstelling van PERCIVAL, dus niet 
te verklaren. 
Alles bij elkaar genomen is de Aegilops-afstamming van de Spelta- 
groep in geenen deele waarschijnlijker geworden. 
Van andere theorieën over de afstamming van de Speltagroep, wil ik 
