318 DE REDUCTIEDEELING BIJ EENIGE TRITICUM-SOORTEN 
die van SCHULZ noemen. Het valt niet te ontkennen, dat deze het meest 
logisch aansluit bij de opvattingen over de afstamming van de beide 
andere groepen. SCHULZ is ervan overtuigd, dat de wilde stamvorm van 
T. Spelta nog leeft en meent deze te moeten zoeken in het Euphraat- 
Tigris gebied. Deze zou dan op dezelfde wijze van T. Spelta verschillen 
als T. aegilopoïdes van T. monococcum en T. dicoccoïdes van T. dicoc- 
cum. De beide „Nackttypen’ van de Speltagroep hebben zeer veel pun- 
ten van overeenkomst. SCHULZ laat deze, in overeenstemming met de 
„Nackttypen” van de dicoccumgroep, afstammen van gecultiveerde 
„spelztypen” uit de Speltagroep, om dezelfde redenen als bij de dicoc- 
cumgroep vermeld werd. Voor deze aanname gelden eveneens dezelfde 
bezwaren. Alle , Nackttypen”’ samengevat (zoowel van de dicoccumgroep 
als van de Speltagroep) zegt hij: 
„Allerdings kommen als Stammformen der Nacktweizen nicht heute 
„existierende sondern ausgestorbene Spelzweizenformen im Frage.” 
Ten slotte dient de vraag onder de oogen te worden gezien welke be- 
teekenis voor de afstamming te hechten is aan het feit, dat de chromo- 
somenaantallen van de Triticum-soorten veelvouden van een bepaald 
grondgetal (in dit geval 7) bedragen. Dit verschijnsel wordt gewoonlijk 
polyploïdie genoemd en talrijke gevallen zijn ons reeds bekend (Zie 66). 
By de Triticum-soorten hebben wij dan diploide, tetraploïde en hexa- 
ploide vormen, gerekend naar het aantal chromosomen, welke in de 
somatische cellen worden aangetroffen. 
Algemeen neemt men tegenwoordig aan, dat de vormen met hooger 
chromosoomgetal zich uit die met lager ontwikkeld hebben. Deze mee- 
ning is gegrond op de waarneming, dat somtijds in het experiment 
eveneens een chromosoomvermeerdering tot stand komt. Het bekende 
voorbeeld is dat van Oenothera Lamarckiana gigas, een mutant, die in 
de cultures van DE VRIES voor het eerst optrad. Deze heeft ten opzich- 
te van den uitgangsvorm Oenothera Lamarckiana het dubbele aantal 
chromosomen nl. 28 diploid; is dus tetraploid. Hoe deze verdubbeling 
tot stand is gekomen weet men nog niet. DE VRIES, STOMPS (63) 
ERNST (19) en anderen zijn de meening toegedaan, dat de verdubbeling 
in de geslachtscellen der Oenothera Lamarckiana heeft plaatsgevonden. 
GATES (21, 22 en 23) daarentegen blijft zijn meening handhaven, dat 
het het meest waarschijnlijk te achten is, dat de verdubbeling heeft 
plaatsgevonden in het bevruchte ei, of wel in een vroeg embryonaal 
