344 OVER HET ERFELIJKHEIDSMOMENT BIJ DE AANGEBOREN 
dichtheid afneemt en een meer gesprenkeld karakter aanneemt; 
daarbij reikt het transparante hoornvliesdeel over het doffe over- 
gangsdeel, dat zich geleidelijk van voren buiten naar achteren bin- 
nen, in de diepere corneadeelen verliest. De geheele zone is echter 
uiterst smal en alleen ter hoogte van het nasale deel van de pupil wat 
breeder. De sclera omgrijpt de voorste oogkamer ver naar voren. 
Bij pupilverwijding r.-oog (na + een half uur is de pupil zoover 
ovaal verwijd, dat het temporale deel ongeveer tegenover het midden 
van de cornea ligt) wordt de nasale lensrand zichtbaar en blijkt deze 
ietwat colobomateus te zijn d. w. z. licht komvormig uitgehold; 
enkele zonulavezels zijn zichtbaar, waartusschen een hiaat; zij ver- 
loopen naar den achterwand van de lens. De nasale pupilrand draagt 
een draadje dat van den rand vrij naar de voorste oogkamer om- 
buigt, een pigmentkorrel bevat, en zich weer in de iris verliest. De 
sterke radiairgeplooide stromalaag van het terrein van den annulus 
minor verwijdert zich nasaal na midriasis iets van den pupilzoom en 
schijnt tegen de sclera gedrukt of er mee vergroeid, een klein driehoe- 
kig gedeelte van de kleurlooze iris onderlaag naast de pupil zichtbaar 
latend. Blijkbaar bevat hier het epitheel blad geen pigment want dit 
driehoekig gedeelte, dat pupilwaarts gekarteld of ingekerfd is, is niet 
donkerbruin maar matwit. Een eigenaardigheid van de geheele pupil- 
zoom is, dat ze plomp is en grof onregelmatig gekarteld, en alleen van 
boven en temporaal zichtbaar en dat stromavezels er als klauwen 
hier en daar op rusten. De geheele iris maakt een eigenaardig gerek- 
ten indruk, het is of sommige onderdeelen plomper en massiever 
zijn; dit komt vooral uit in het terrein van den annulus minor, die 
als zoodanig niet te herkennen is en niet glooiend naar de pupil af- 
loopt maar a. h. w. snuitvormig naar voren springt. De meeste 
schrijvers noemen de iriskleur bij veel gevallen van korectopie vuil 
(schmutsig); ik kan mij daarbij in dit geval neerleggen, heb echter 
boven het kleurtype genoemd; het ontstaat hierdoor, dat grijze tra- 
bekels en vaten tegen een violetbruinen onderlaag liggen, die hier en 
daar doorschemert. De periferie van het breede irisdeel is bij mijn 
patient niet dik, rechts maakt ze een uitgerekten indruk zooals in de 
oogen met pilocarpinemiosis, links blijven de vaten gekronkeld 
— een promineert zelfs vrij — de iris is slap fluweelig, schommelend 
bij oogbewegingen, en bezit rechts geen, na midriasis enkele circu- 
laire voren, die links ook zonder pupilverwijding ondiep te zien zijn. 
