VERPLAATSING VAN DE PUPIL EN VAN DE LENS 878 
kelijk was aan het rechter oog, dat groote zonuladefecten bezat. Ver- 
der was in de overige zeven oogen met microphakie en lensectopie in 
ieder geval in het voor onderzoek toegankelijk deel van het oog de zo- 
nula normaal ontwikkeld en nog uiterst fijn, zooals dat in.de jeugd het 
geval pleegt te zijn. Mijn waarnemingen zijn dus in overeenstemming 
met die van vele anderen, waarmee niet gezegd is, dat ik de vondst van 
hen, die constateerden, dat zonulavezels mankeerden in twijfel trek, 
bijv. omdat hun de moderne onderzoekmethode (spleetlamp) ont- 
brak, maar alleen dit, dat het een bijkomstigheid schijnt te kunnen 
zijn en althans zeker niet de eenige aetiologische verklaring is der lens- 
afwijkingen. Er zijn nog eenige andere bizonderheden, die onzen aan- 
dacht op het mesoderm vestigen. Het is al weder het zelfde geval van 
ectopia lentis et pupillae, waarbij mij de zeer merkwaardige structuur 
van de iris heeft getroffen. Wat het smalle irisdeel betreft heeft zij iets 
gemeen met de meeste door mij onderzochte gevallen van korectopie. 
Er was geen sprake van dat de indruk gewekt werd, dat dit deel hypo- 
plastisch ontwikkeld was, integendeel leek het veelmeer of dit deel in 
elkaar geplooid en omgevouwen was en daardoor verdikt, geheel in 
overeenstemming met de waarnemingen van VON H1PPEL. Alleen bij 
de lichte graden kreeg ik dien indruk niet bepaald, evenmin als bij het 
onder IV beschreven geval van korectopie eenerzijds, iriscoloboom an- 
derzijds: bij dit laatste kreeg ik den indruk of de oogbekerranden er 
ternauwernood in geslaagd waren elkaar te vinden, en zij evenals het 
erover getrokken stroma nog juist aan coloboomvorming ontsnapt 
waren. Maar ook het breede deel van de iris mag men niet altijd uitge- 
rekt en daardoor a. t. w. hypoplastisch verdund noemen. Juist het 
meisje met ectopia lentis et pupillae, waarbij ik de membraneuse stren- 
gen vond, had een sterk hyper plastische iris, die alleen van een melano- 
tische iris verschilde doordat de verrucae, die voor deze laatste als 
kenmerkend gelden, hier rudimentair aanwezig waren, de trabeculaire 
structuur was slechts hier en daar aangeduid door aanwezigheid van 
een massieve voorste grenslaag, de pigmentatie was zóó intensief, dat 
zelfs de contractiegroeven, die gewoonlijk minder gepigmenteerd zijn, 
even donker waren als de rest van de iris en dit alles, terwijl de ouders 
zusters en broer allen een veel mindere nl. een zeer middelmatige, een 
geringe graad en zelfs een ontbreken van stromapigmentatie vertoon- 
den. De iris had overigens in het geheel niet het karakter van een pu- 
pilwaarts gespannen septum, maar was zeer slap. Men kan dus van 
