


m —<— 

SS 



VERPLAATSING VAN DE PUPIL EN VAN DE LENS 377 
Tenslotte wil ik eindigen met nogmaals naar voren te brengen, dat 
mede uit mijn onderzoek wederom gebleken is, hoe naar alle waarschijn- 
lijkheid vele, zoo niet de meeste ectopievormen aan eigenaardige kiem- 
plasmaconstellaties te danken zijn, dat ieder dezer typen, zoowel af- 
zonderlijk als gecombineerd verschillenden erfelijkheidsvorm te zien 
kan geven, dat ze nl. wel in hoofdzaak òf een dominant òf.een recessief 
karakter dragen, maar dat het omgekeerde bij uitzondering ook het 
geval kan zijn. Waar het nu het meest waarschijnlijk is te achten, dat 
een recessief kenmerk, dat klinisch en anatomisch voorloopig niet van 
hetzelfde domineerend kenmerk te onderscheiden is, toch berust op een 
wezensverschil in de kiem, zoodat de met de latere eigenschap corres- 
pondeerende factor (geen) in het eene geval een andere is dan in het an- 
dere geval en waar bij de ons bezig houdende kenmerken (de bekend- 
ste congenitale anomalieën van het oog) de formeele genese door de 
eene groep van onderzoekers gezocht wordt in het. mesoderm, door de 
andere in het ectoderm, lijkt het mij niet onmogelijk dat hier een verzoe- 
ning tot stand is te brengen, door aan te nemen, dat ook werkelijk het 
aangrijpingspunt der verschillende factoren in deze verschillende embryo- 
nale weefsels, zelfs in verschillende onderdeelen dezer weefsels kan liggen. 
Het eindresultaat kan in beide gevallen hetzelfde zijn, omdat ook bij 
een primaire ectodermale stoornis een secundaire mesodermwoekering 
ontstaat. Mocht in deze voorstelling een kern van waarheid liggen, dan 
hebben wij toch nog slechts zeer weinig doorzien, van het ingewikkeld 
erfelijkheidsprobleem, dat aan al deze verschijnselen ten grondslag ligt, 
want wij zijn er dan nog ver van verwijderd, dat wij het aantal factoren 
zouden kennen, dat tijdens de ontwikkelingsprocessen zijn werking 
ontvouwt en hun volgorde beheerscht, laat staan de redenen, die alle 
variabiliteitsverschijnselen, ten opzichte van localisatie, intensiteit, 
disharmonische complicaties en eventueele correlaties of koppelingen 
met andere kenmerken bepalen. 
nissen in het normale verloop in den zin van vertraging van het contact enz. enz. 
kan mi. onberekenbare gevolgen hebben (W.). Bij een belangrijke graad van 
ectopia lentis, waarbij de lens gedeeltelijk langs het corpus ciliare geschoven is 
(Fig. VII. O.D. Fig. XII O.D.S.) of tot dichtbij de ora serrata moet reiken (Fig. 
VIO.D.S.) kan de zonula en wat daarmee samenhangt onmogelijk normale ver- 
houdingen bieden. Toch is het merkwaardig, hoe stevig de lenzen, bij subluxatie 
naar boven bijv., gefixeerd zijn. Waar in het ondergedeelte fijne zonulavezels 
aanwezig zijn krijgt men dan ook meer den indruk, dat de lens verplaatst is door 
een fixatie dan door een groeibelemmering en wegduwing. Nader anatomisch on- 
derzoek dezer gevallen is broodnoodig. 
