


OP HET GEBIED DER CAUSALE GENETICA 387 
vellingen, afname van de grootte, enz. Deze eigenschappen bleven be- 
staan tot in de F,, maar verdwenen weer in de F,, ondanks de voort- 
zetting van het ongewone régime, evenals (overigens niet zeer groote) 
veranderingen in den duur der verschillende ontwikkelingsstadia, die 
bij dit dieet optraden. 
Trouwens reeds vroeger had hij dergelijke resultaten gekregen bij 
Lymantria dispar, door de rupsen gedurende vier generaties te voeden 
met noten- in plaats van de gewone eikenbladen. Ook hier kreeg hij 
albinisatie der vlinders, vermindering der afmetingen en algemeene 
degeneratie (de verzwakking der dieren was zoo sterk, dat hij een der 
generaties weer het normale voedsel geven moest om de proeven te 
kunnen voortzetten). Na drie generaties bleek de adaptatie aan het 
nieuwe voedsel voltooid en namen de nakomelingen het normale uiter- 
lijk der P-generatie weer aan. Ook voeding met coniferen gaf soortge- 
lijke resultaten, waarop ik echter niet nader in wil gaan. 
Tenslotte dan zijn proeven tot het verwekken van geographische 
rassen. (Litt. no. VII). Daartoe onderwierp hij poppen en rupsen van 
een aantal vlindersoorten uit Genève aan een of meer factoren van het 
klimaat van vreemde landen, als koude, warmte, vochtigheid, droogte, 
ander voedsel. Hij zag dan dat de daaruit komende vlinders geheel of 
gedeeltelijk de eigenschappen van verschillende geographische rassen 
aannamen. Zoo kreeg hij b.v. van Lastocampa quercus de rassen sicula, 
catalaunica, laponica, callunae, enz. Deze invloeden waren niet slechts 
physiologisch (pigment-verandering), maar ook morphologisch (veran- 
deringen van schub- en zelfs vleugelvorm). Terwijl echter de echte geo- 
graphische rassen erfelijk zijn (het echte sicula-ras behield in Genève 
gedurende 5 generaties zijn speciale kenmerken), waren deze experimen- 
teele geographische rassen het niet, hoewel soms de nieuwe eigen- 
schappen een zwakke neiging tot persistentie vertoonden na het op- 
houden der experimenteele beinvloeding. Het ligt dus voor de hand 
aan te nemen, dat in de vreemde streken in den loop van vele genera- 
ties bereikt is, wat een inwerking gedurende een of twee generaties niet- 
bereiken kon, n.l. fixeering van het ras-karakter. De werking van be- 
paalde invloeden gedurende meerdere generaties zou dus doordringen 
tot het kiemplasma, wat in een of twee generaties niet het geval is. 
Als dat zoo is, heeft men hier een voorbeeld van den directen invloed 
van uitwendige omstandigheden op het organisme (het z.g. principe van 
GEOFFROY ST. HILAIRE). 
