388 HET NIEUWSTE WERK VAN ARNOLD PICTET 
Kan men nu, en dat is theoretisch het meest belangrijke van deze 
proeven, in dit alles een bewijs zien van de niet-erfelijkheid van ver- 
worven eigenschappen, zooals PICTET zelf dat doet? (Litt. VIII—X) 
Ik geloof dat hij daarmee zijn boekje wel wat te buiten gaat. 
Het is met die vraag naar de erfelijkheid der verworven eigen- 
schappen eenigszins zonderling geloopen. Oorspronkelijk nam men al- 
gemeen aan, dat tijdens het leven verworven eigenschappen op het na- 
kroost overgaan, en dit geloof was zoo algemeen, dat LAMARCK in zijn 
Philosophie zoologique het als een stelling poneert, die geen verdere be- 
wijsvoering behoeft. Ook DARWIN was er van overtuigd, dat verworven 
eigenschappen overerven. Slechts begon men in zijn tijd meer te pre- 
ciseeren, wat onder „verworven eigenschappen”’ eigenlijk te verstaan 
was, en begreep, dat verminkingen niet onder dat begrip vallen. DAR- 
WIN wist dat bij hondenrassen, waarbij steeds de staart afgesneden 
werd, toch steeds weer jongen geboren worden met normaal gevorm- 
de staarten, terwijl BUFFON nog dacht dat een in Napels en Rome 
voorkomend ras van honden zonder staart het gevolg zijn zou van een 
lang volgehouden mode van staartafkappen. Men heeft hierdoor in- 
gezien, dat niet alle bij de ouders opgetreden veranderingen op de kin- 
deren overgaan, maar dat slechts de aanpassingen aan milieuveran- 
deringen variaties geven, waarvan overdraging op de nakomeling- 
schap mogelijk is. Dit paste echter niet in de leer der Neo-Dar- 
winisten, vooral niet in die van WEISMANN, met zijn scherpe tegen- 
stelling tusschen soma en kiemplasma, en even aprioristisch en onbe- 
wezen als een vroeger geslacht de erfelijkheid der verworven eigen- 
schappen aannam, even aprioristisch en onbewezen werd deze nu ge- 
loochend. Daarbij draaide men de zaak om en zeide: Bewijs maar eens 
dat ze overerven!, vergetend dat bewijsvoering ten laste komt van 
den beschuldiger, waardoor het eigenlijk de taak der ontkenners was te 
bewijzen, dat die aanpassingen het niet doen. Nu zullen beide bewij- 
zen moeilijk te leveren zijn: zelfs wanneer het gelukt een voorbeeld te 
geven van een individueele adaptatie, die niet op het nageslacht over- 
gaat, dan bewijst dat nog niets tegen positieve gevallen van overer- 
ving, evenmin als het feit dat er duizend dieren op te noemen zouden 
zijn die niet vliegen, bewijst dat dieren nooit vliegen kunnen. Omge- 
keerd kan men bij het aantoonen van een geval van zulke erfelijkheid 
altijd tegenwerpen, dat tegelijk met den prikkel een beinvloeding 
van het kiemplasma plaats gehad heeft, dan wel dat een latent 




