OP HET GEBIED DER CAUSALE GENETICA 389 
rustende potentie door den uitwendigen prikkel geactiveerd geworden is. 
Maar om nu tot PICTET’s proeven terug te keeren, het ligt m. i. voor 
de hand dat deze tegen erfelijkheid van adaptaties niet veel bewijzen. 
De winterrust is een gedurende vele generaties gefixeerde instinkt- 
handeling, die opgewekt wordt door verschillende uit- en inwendige 
factoren, waarvan de toenemende koude een gewichtige, maar niet de 
eenige is. Dat deze niet de eenige is blijkt ten overvloede nog uit het 
feit, dat Abraxas in Genève zijn winterrust al begint in het einde van 
Augustus, wanneer dus de zomerwarmte nog niet is afgenomen. Nu 
heeft PicTET door het plotseling wegnemen van die ééne factor de 
dieren geheel uit het normale milieuverloop van de species gebracht, 
en hun lichamelijk en daardoor waarschijnlijk ook hun psychisch 
evenwicht heftig gestoord. Het gedeeltelijk onderdrukken der winter- 
rust gaat dan ook gepaard met allerlei pathologische storingen, zooals 
wij boven zagen. Geen wonder, wat zooveel duizenden generaties voor- 
heen deden, leert de soort maar niet een-twee-drie af op commando van 
den experimenteerenden mensch! Na enkele generaties wordt het 
evenwicht weer in zooverre hersteld, dat de normale ontwikkelings- 
gang weer plaats vindt; er is dus blijkbaar niet op de veranderde om- 
standigheden gereageerd met verandering van den ontwikkelingsgang, 
in den zin dat de winterrust verdwijnen ging, maar de organismen 
hebben den schok van het experiment weerstaan, en keeren weer in 
oude banen terug. Zou PICTET misschien meer succes geboekt hebben, 
als hij zijn proeven langzamer gedaan had, d. w. z. het experiment over 
meer generaties verdeeld? Het lijkt mij niet onmogelijk. In de natuur 
veranderen de omstandigheden ook niet zoo vlug, dat een soort zich in 
twee of drie generaties zoo ingrijpend moet veranderen. In elk geval 
bewijst het terugkeeren tot de oude ontwikkelingsgang niets tegen de 
mogelijkheid van adaptatie, nog minder tegen erfelijkheid daarvan. 
Ja, zelfs zou men uit de besproken proeven aanwijzingen vóór die er- 
felijkheid kunnen vinden 4). Indien namelijk geographische rassen spoe- 
dig ontstaan, maar pas na inwerking gedurende vele generaties erfe- 
lijk gefixeerd zijn, moet er in die voorafgaande generaties toch iets ver- 
anderen, waardoor tenslotte die beïnvloeding van het kiemplasma be- 
reikt wordt, en deze verandering moet overerven. Ook is b.v. de aan- 
passing aan het vreemde voedsel niet in die albinisatie- en degenera- 
1) De lezer weet dat Picrer vroeger (1911) zijn resultaten nog interpreteerde 
als voorbeelden van die erfelijkheid. 
