402 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
De belangstelling voor dit experimenteele werk was zoo groot, dat ver- 
geten dreigde te worden dat het niet doel was, maar slechts een middel, 
tot ten slotte bij enkele genetici de vraag opkwam in hoeverre de 
nieuw-ontdekte feiten helpen licht te verspreiden over het evolutie- 
probleem. In de allereerste plaats dienen we hier den naam van BATE- 
son te noemen. In zijn boek, Problems of Genetics, stelt hij de vraag of 
we nader gekomen zijn tot de oplossing van het probleem, hoe soorten | 
ontstaan. BATESON beantwoordt deze vraag bevestigend. Het is nu ook 
mijn bedoeling na te gaan in hoeverre de laatste jaren ons nieuwe ge- 
zichtspunten geopend hebben en in hoeverre oude problemen nader 
tot hun oplossing zijn gekomen. In onze gemeenschappelijke publica- 
ties van de laatste jaren hebben we geprobeerd aan te toonen, hoe een 
zeer groote moeilijkheid voor verder werken met deze vraagstukken ge- 
legen is in de buitengewoon groote vaagheid, waarmee het soortbe- 
grip is omlijnd. We hebben er naar getracht aan de hand van ons eigen 
experimenteele werk een definitie te vinden, welke zich dekt met die 
welke systematici van allerlei richtingen en ook anthropologen onder 
diverse namen gebruiken voor de kleinste natuurlijk begrensde groe- 
pen. Eerst met de ontwikkeling van de genetica, en van de experimen- 
teele evolutie is het noodig gebleken dit te doen, tevoren kon elke 
groep werkers volstaan met definities welke slechts geldigheid hadden 
in het materiaal, waarmee binnen de groep specialisten werd gewerkt. 
Systematiek bewijst zeer groote diensten, zoolang niet vergeten 
wordt, dat zij slechts een der middelen is om het wezen van planten en 
dieren te leeren kennen. HERTWIG geeft de volgende soortsdefinitie: 
Wenn innerhalb einer gröszeren Zahl einander ähnlicher Formen sich 
zwei Gruppen aufstellen lassen, die sich erheblich von einander unter- 
scheiden und die Unterschiede von beiden durch keinerlei Mittelfor- 
men vermischt werden und sie sich in mehreren auffolgenden Genera- 
tionen constant erhalten, spricht der Systematiker von guten Arten; er 
spricht dagegen von Varietäten der selben Art wenn die Unterschiede 
geringfügig und inconstant sind, und durch die Existenz von Mittel- 
formen noch weiter an Bedeutung verlieren.” In de praktijk is deze 
definitie weinig bevredigend, al was het alleen maar door de omstan- 
digheid dat voor het constant blijven gedurende verscheidene genera- 
ties in den regel geen ervaring aanwezig is. De eene systematicus noemt 
soorten wat een ander variëteiten noemt en omgekeerd, en vooral op 
het gebied der zoogenaamde locale soorten heerscht op het eerste ge- 






