INLEIDING 405 
stens de ontwikkeling van twee organismen kunnen vergelijken, die al- 
leen verschillen in de aan- dan wel afwezigheid van dit geen. Het aan- 
tal genen, dat we kunnen bestudeeren, is hierdoor beperkt. 
De opvallende processen die zich bij de kerndeeling afspelen, had- 
den reeds lang doen denken aan een verband tusschen genen en kern, 
en wel met die gedeelten der kern die door hun gedrag bij de deeling 
het meeste opvallen, namelijk de chromosomen. De Vries sprak het 
eerst de meening uit, dat de pangenen in de celkern gelokaliseerd zou- 
den zijn. Door het werk van Morgan en zijn school heeft deze hypothese 
grooten steun gekregen, vooral toen BRIDGES aantoonde dat met het 
uitvallen van een chromosoom ook bepaalde genen uitvielen. Het uit- 
vallen van een chromosoom of van een deel van een chromosoom, bleek 
grooter invloed te hebben dan verdubbeling van een chromosoom of 
van een gedeelte. 
Het is hier de plaats een woord te zeggen over de natuur van de ge- 
nen. Vele oudere auteurs stelden zich op het standpunt, dat de deeltjes 
welke volgens hen als de dragers der erfelijkheid te beschouwen zijn, 
van protoplasmatische natuur zijn, en met levende organismen eigen- 
schappen, met name vermeerdering door tweedeeling, gemeen hebben, 
hoe verschillend ze zich ook overigens den aard dier deeltjes voorstel- 
len. 
Een van de voornaamste redenen voor deze soort hypothese lag wel 
in de opvatting, dat de genen op zich zelf variabel zouden zijn. Uit al- 
lerlei experimenteel werk, het meest wel uit selektieproeven met erfe- 
felijk zuiver materiaal, is gebleken, dat de genen zelf kwalitatief niet 
variabel zijn. Met een kwalitatieve constantheid van de genen valt 
het laatste bezwaar weg tegen een opvatting van de genen als betrek- 
_ kelijk eenvoudige chemische stoffen. 
JACQUES LoEB stelde de hypothese op, dat iedere celkern het enzym 
zou bevatten voor zijn eigen synthese, zoodat deze in staat is zich zelf 
te vermeerderen. Wat vererfd wordt bestaat echter uit een aantal dee- 
len, en het was dus slechts één stap verder, aan te nemen, dat de genen 
zelf autokatalytische stoffen zouden zijn, (Hagedoorn 1911). 
In de laatste jaren heeft deze hypothese verscheidene aanhangers 
gevonden. 
Het is ontegenzeggelijk waar, dat het verschil, dat we zien tusschen 
twee organismen, waarvan we weten dat ze slechts verschillen door 
de aan- of afwezigheid van een enkel geen in het eene geval veel tref- 
