INLEIDING 407 
Het is daarom niet juist om te spreken van genen als van determi- 
nanten voor eigenschappen, omdat we nu verscheidene gevallen ken- 
nen, waarin een geen invloed heeft op vele eigenschappen. Een door 
HONING bij tabak ontdekt geval is hiervan een zeer mooi voorbeeld. 
Het betreft een dwergvorm, welke niet alleen in grootte, doch ook in 
allerlei andere eigenschappen, zooals fertiliteit, bladvorm en vorm van 
de bloem van den stamvorm verschilde, terwijl genetisch het verschil 
op den invloed van een enkel geen was terug te voeren. 
Het waarschijnlijkste is wel, dat alle erfelijke factoren invloed heb- 
ben op verscheidene eigenschappen, ook al is dat voor ons niet zicht- 
baar. 
Het is onjuist om te spreken van determinanten voor eigenschap- 
pen. Het idee, dat, al zijn alle voorwaarden op zijn gunstigst, er dan 
toch nog een zekere determineerende, beslissende factor noodig is, wil 
een eigenschap werkelijk ontstaan, is zeer begrijpelijk. We moeten be- 
denken, dat we slechts zeer weinig van het eigenlijke gebeuren, waar- 
door een of andere eigenschap ontstaat, waarnemen kunnen, en dat nu 
eens de eene, dan de andere factor het middelpunt der belangstelling zal 
zijn. Er schuilt echter een groot gevaar in de determinanten-idee. Het 
gevolg is nl. geweest, dat men is gaan spreken van determinanten van 
eigenschappen in dien zin, dat alleen die factor verantwoordelijk zou 
zijn voor het ontstaan van deze eigenschap. Zoo spreekt men wel van 
donkermakende en lichtmakende genen. Het is zeer goed mogelijk, dat 
eenzelfde geen in dieren van een verschillend genotype een geheel ver- 
schillende, ja een tegenovergestelden invloed heeft. Hiervan vonden 
we in ons werk met muizen een interessant geval. We leerden daar na- 
melijk een factor kennen, welke wildkleurige muizen duidelijk lichter 
maakt. Gele of lila muizen echter, welke dezen factor bezitten, zijn 
veel donkerder dan die welke dezen factor niet bezitten. 
De eerste gevallen, waar het gelukte meer dan één geen aan te too- 
nen die ééne eigenschap beinvloedden, werden uit de aard der zaak als 
iets bijzonders beschouwd. Nilsson EHLE vond hiervan een duidelijk 
voorbeeld in korrelkleur bij tarwe. LANG voerde de term , Polymeer”’ 
- in voor zulke eigenschappen. Deze term werd gebruikt in tegenstelling 
met ,monomeer’’, zooals men die eigenschappen noemde, welke men 
door een enkel geen gedetermineerd dacht. 
Wanneer we uit het gedrag van een bepaalde eigenschap bij kruising 
zien, dat verscheidene factoren het verschil teweegbrengen tusschen 
