408 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
onze gekruiste individuen, dan moeten we niet, zooals vroegere auteurs 
maar al te vaak deden, a priori aannemen dat al zulke factoren onze 
eigenschap in dezelfde richting, en in ongeveer gelijke mate beinvloe- 
den. Immers we weten in de best bekende gevallen, dat vele verschil- 
lende genen eenzelfde eigenschap in allerlei richtingen kunnen beinvloe- 
den, en dat vooral ook van een physiologisch standpunt gezien, de 
wijze waarop de verschillende genen hun invloed uitoefenen geheel ver- 
schillend kan zijn. De klassieke voorbeelden van polymere eigenschap- 
pen, zooals dat van NILSSON-EHLES roode tarwes, zijn die gevallen 
waarin we van een physiologisch oogpunt gezien niets weten, omtrent 
de wijze waarop het eindresultaat tot stand komt. Een mooi voorbeeld 
van een geval, waarin we de wijze waarop een aantal genen een eigen- 
schap beinvloeden kennen, is dat van de Pois Brochette van VILMORIN. 
In een bepaalde groep erwten vond hij planten, in welke alle zaden in 
een peul neiging hebben samen te bakken. Er werd nu gevonden dat 
allerlei genen, die elk bekend waren door hun invloed op andere eigen- 
schappen, dit samenbakken beïnvloedden. En zoodoende werd ook 
waarschijnlijk, dat physiologisch de wijze waarop de eigenschap werd 
beïnvloed telkens geheel verschillend was. Hij vond bijvoorbeeld, dat 
ronde zaden eerder samenhingen dan gerimpelde, een genetisch ver- 
schil. De twee genen, welke te zamen ook het blauwe wasovertrek op 
de zaden helpen vormen, hebben, wanneer ze te zamen aanwezig zijn 
een grooten invloed op de eigenschap. Immers zaden zonder dit was- 
overtrek hangen veel beter samen. Dan was duidelijk, dat er een groot 
verschil was tusschen ongekleurde en gepigmenteerde zaden. Ook had- 
den die planten, waarin de peulen niet perkamentachtig waren, doch 
vleezig, weinig samenhangende zaden, daar de schrompelende peulen 
de reeksen losbraken. En ook werd gevonden, dat de factor die het ver- 
schil maakt tusschen normale planten en die met uiterst kleine zaden 
een grooten invloed heeft, immers wanneer de zaden elkaar in de peul 
niet raken, hangen ze ook niet samen. 
Dikwijls vinden we in de litteratuur opsommingen van de genen 
welke men in een of andere groep dieren of planten kent; vooral bij 
Drosophila en Antirrhinum zijn er een groot aantal bekend. Hoeveel er 
echter altijd zijn welke we nog niet kennen, blijkt pas ten volle als we 
gaan probeeren voor de praktijk een nieuwe soort samen te stellen. 
Wanneer we meenen, dat we na onze faktorenanalyse voor de prak- 
tijk van het dierenfokken of plantenfokken opbouwend te werk kun- 







