INLEIDING 411 
kiemcellen, die beiden dit geen bevatten, of uit een enkele kiemcel, 
dan noemt men dit individu zuiver of homozygoot voor dit geen. 
Onder variabiliteit in een groep individuen verstaan we de verschil- 
len tusschen hen. In zooverre deze terug te voeren zijn op verschillen 
in de niet-vererfde ontwikkelingsfaktoren noem ik ze, in aansluiting 
bij BAUR's vroegere definitie, modificatie, in zoo verre ze terug te voe- 
ren zijn op erfelijke ontwikkelingsfaktoren, op genen, erfelijke varia- 
tie. Variabiliteit is alleen te beoordeelen door individuen met elkaar te 
vergelijken, en is dus een eigenschap van een groep, nooit van een en- 
kel individu. Daar variabiliteit onder de afstammelingen van een enkel 
individu het gevolg is van onzuiverheid, heterozygotie van dat indi- 
vidu, moeten we een term hebben, die de graad van onzuiverheid uit- 
drukt niet alleen van groepen, maar ook van een enkel individu. We 
hebben daarvoor de term „Totale potentiëele variabiliteit” gekozen. 
Onder de „totale potentiëele variabiliteit’ van een individu verstaan 
we het aantal genen, waarvoor dat individu heterozygoot is, onder de 
„totale potentiëele variabiliteit’ van een groep, de som van de genen 
waarvoor niet alle individuën van die groep gelijk en homozygoot zijn. 
Wanneer we twee individuen kruisen, welke een totale potentiëele 
variabiliteit respectievelijk van x en y hebben, dan hebben de bast- 
aarden niet noodzakelijk een potentiëele variabiliteit van x + y, 
maar waarschijnlijk een andere: b.v. kleiner maar misschien ook veel 
grooter omdat die bastaarden ook heterozygoot zijn voor al die genen 
waarin de twee individuën van elkaar verschillen. Dat we dus ook bij 
kruising van soorten, die ieder slechts een zeer geringe of zelfs in ’t ge- 
heel geen T. P. V. hebben, kans hebben op zeer vele nieuwe factoren- 
combinaties, is duidelijk. Het aantal mogelijke combinaties is 2%, 
waarbij n aangeeft het aantal genen, waarvoor onzuiverheid bestaat 
in de bastaarden. Dit feit is ons tevens een aanwijzing om voorzichtig 
te zijn met onze conclusies, dat er geen splitsing is in een tweede gene- 
ratie; waarschijnlijk toch berusten een aantal gevallen van zoogenaamd 
niet, of onvolkomen splitsen in een F, daarop, dat het aantal indivi- 
duën te klein is. En vele gevallen van zoogenaamde intermediaire 
vererving zijn stellig op deze bron van fouten terug te voeren. Er zijn 
natuurlijk soorten zonder potentieële variabiliteit of althans wanneer 
er twee geslachten zijn, met een potentiëele variabiliteit welke niet 
grooter is dan noodig voor dit verschil. Maar ook al zien we generaties 
na generaties geen afwijkende individuën, toch bewijst dit niets voor 
