


HET EVOLUTIEPROBLEEM 415 
van paren soorten welke slechts in een of andere kleinigheid verschil- 
len en naast elkaar bestaan. We kunnen niet aannemen, dat de zwarte 
afteekening van de koolmees van zoo groot belang voor de soort is dat 
de groep voor deze eigenschap door aanpassing zuiver kon worden, als 
we zien hoe de pimpelmees evengoed uitkomt met blauwe afteekening, 
en toch ook daarvoor zuiver is. 
We doen verstandig te zoeken naar een zoodanige verklaring van 
soortzuiverheid, dat daarmee ook het zuiver worden voor niet-essen- 
tiëele en onverschillige eigenschappen verklaard wordt. In onze voor- 
afgaande publicaties hebben we getracht aannemelijk te maken, dat 
zuiverheid automatisch daar ontstaat, waar een groep door een of ande- 
re omstandigheid is afgesloten van vrije kruising met verwanten. Deze 
isolatie is wel een vorm van natuurlijke selectie, maar zonder aanpas- 
sing. 
Voor we op soortzuiverheid verder ingaan, dienen we hier de varia- 
biliteit te behandelen. We weten dat genetische onzuiverheid, hetero- 
zygotie, groote variabiliteit ten gevolge heeft. De oorzaken welke deze 
onzuiverheid geven, voornamelijk kruising in den ruimsten zin, zijn 
ook de oorzaken van variabiliteit. In materiaal waar kruising lang was 
uitgesloten, is ook variabiliteit afwezig. Hoe langer hoe meer wordt 
het duidelijk, dat potentiëele variabiliteit en onzuiverheid synonyme 
begrippen zijn. 
Behalve variabiliteit met een dergelijke, duidelijk te begrijpen oor- 
zaak, is het mogelijk dat ook spontane variabiliteit, de mutatie van 
DE VRIES, een rol speelt. Het is gebleken dat de mogelijkheid bestaat, 
dat zonder waarneembare oorzaak een enkele keer kiemcellen worden 
voortgebracht, waarin een geen ontbreekt. Het bewijs, dat een werke- 
lijke mutatie heeft plaatsgevonden, is buitengewoon moeilijk te leve- 
ren, daarom ook kunnen we over het belang ervan geen juist oordeel 
vormen. Alleen daar, waar we absoluut zeker weten, dat een individu, 
homozygoot voor een bepaald geen, toch een kiemcel zonder dat geen 
voortbracht, mogen we van mutatie spreken. Het is dan ook niet ver- 
wonderlijk, dat er schrijvers zijn welke hun scepticisme zoo ver drijven, 
dat ze het bestaan van mutatie ontkennen. Ook ik ben tot de over- 
tuiging gekomen, dat, hoewel ik het bestaan van mutatie erken als 
een theoretische mogelijkheid, in de praktijk, en voor evolutie, de rol 
van mutatie zeer klein moet zijn. De oude Fransche tuinbouwers 
wisten ter dege, dat variabiliteit het gevolg is van soortkruising. We 
