HET EVOLUTIEPROBLEEM 417 
boomratten. Dit feit maakt het herkennen van het verschil tusschen 
een geval van echte mutatie en het ontstaan van deze dubbelrecessieve 
kruisingsnova ongeveer onmogelijk. 
Mijn man vond indertijd een voorbeeld van het ontstaan van een 
nieuwe eigenschap bij muizen, waarin geen twijfel aan mutatie moge- 
lyk scheen. Immers hier kon hij aantoonen dat twee dieren, welke 
beide, met de nieuwe zilveren” teruggepaard slechts donkere dieren 
gaven, en dus homozygoot bleken, later toch zilveren in de nakome- 
lingschap hadden. We weten nu, dat het mogelijk is, dat deze twee die- 
ren weliswaar homozygoot waren voor een geen dat donkere meer 
hebben dan zilvere, maar niet voor het zelfde geen. 
De nieuwere Amerikaansche litteratuur is vol van voorbeelden van 
,mutatie’. Dit is echter voor een groot deel het gevolg van een slor- 
dig gebruiken van den term, namelijk van het feit dat vele auteurs 
alle nieuwigheden welke vererfd worden mutatie noemen. Zelfs in het 
werk met Drosophila van MORGAN, BRIDGES en hun medewerkers is 
ongeveer nooit het werkelijk voorkomen van een mutatie aangetoond. 
In sommig materiaal is het nog weer veel moeilijker echte mutaties 
aan te toonen dan in ander en de fruitvlieg is al wel erg ongeschikt ma- 
teriaal. Het is in vele gevallen mogelijk, dat als mutaties nieuwe com- 
binaties van genen worden beschreven, nieuwe eigenschappen dus, 
of dat een zelfde geen tweemaal wordt , ontdekt’’, daar het telkens een 
anderen invloed op een ander ontwikkelingsstadium heeft. Enkele 
malen echter kan men in den aard van het materiaal indicaties, maar 
vooral ook tegenindicaties vinden, welke mutatie waarschijnlijk dan 
wel onwaarschijnlijk maken. Wanneer we bijvoorbeeld nieuwigheden 
vinden in de tweede generatie na een kruising, de generatie dus waarin 
nieuwe genencombinaties het veelvuldigst voorkomen, dan is mutatie 
als oorzaak van die nieuwigheden wel erg onwaarschijnlijk. Ik denk 
hier bijvoorbeeld aan de nieuwigheden welke Stomps vond in de nako- 
melingschap van bastaarden van vormen van Oenothera biennis. 
Wanneer we echter in zuivere lijnen plotseling opduikende nieuwig- 
heden vinden, is mutatie wel waarschijnlijk. De nieuwe vormen, welke 
NILSSON-EHLE vond in zijn tarwes en BAUR in zuivere stammen van 
leeuwenbekjes, zijn wel waarschijnlijk op mutatie terug te voeren. 
Hier echter is ook nog een ander feit in het oog te vatten. Uit proeven 
met Matthiola met dubbele bloemen van Miss SAUNDERS bleek duide- 
lijk, dat in sommige planten de mogelijkheid bestaat dat het pollen 
Genetica 27 
