418 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
en de eicellen niet dezelfde erfelijke samenstelling hebben. In zulke ge- 
vallen zijn we er haast toe gedwongen een plant op te vatten als twee 
individuen, een manlijk en een vrouwlijk, in één lichaam. Immers we 
nemen als regel aan, dat stuifmeel en eicellen van een plant dezelfde 
genetische samenstelling hebben, en dat men dus bij kruising dezelfde 
resultaten krijgt, welke plant men als vader of als moeder gebruikt. 
Bij de voortplanting van planten, waar de eicellen en het pollen ver- 
schillende samenstelling hebben, kan het voorkomen, dat bij zelfbe- 
stuiving de nakomelingschap konstant is en gelijk aan de ouder. 
Toch bestaat hier een potentiëele variabiliteit. 
Hieruit blijkt dat zuiver vererven niet bewijst, dat werkelijk een 
plant vrij is van potentiëele variabiliteit. Ook uit het werk van DE 
VRIES met Oenothera, speciaal uit zijn werk met dubbelreciproke bast- 
aarden blijkt voldoende, dat groote potentiëele variabiliteit mogelijk 
is in stammen van planten welke zuiver vererven. 
Wanneer echter in de nakomelingschap van een plant welke nog een 
belangrijke potentieële variabiliteit bezit, exemplaren worden voort- 
gebracht met een nieuw genotype, dan mag dat nog geen mutatie 
heeten. 
Zooals we bij de bespreking van het begrip „geen”’ zagen, is door de 
proeven van MORGAN en zijn school bewezen, dat er verband bestaat 
tusschen genen en chromosomen. Wanneer onregelmatigheden plaats 
hebben bij de verdeeling der chromosomen, dan uit zich dat soms in 
het phaenotype van het individu dat zich ontwikkelt uit de kiemcel. 
Uit cytologisch werk van BRIDGES blijkt dat allerlei afwijkingen 
kunnen ontstaan door onregelmatigheden bij de verdeeling der chro- 
mosomen. Individuen met een chromosoom te veel of te weinig heb- 
ben andere eigenschappen. Verdubbeling van deelen van een chromo- 
soom kan aanleiding geven tot een dominante mutatie. 
Het ligt voor de hand, dat allerlei pogingen zijn aangewend om mu- 
taties kunstmatig te weeg te brengen. Bekend zijn de proeven van 
BLARINGHEM, om door trauma nieuwigheden in mais op te wekken. 
Controleproeven ontbreken in dit werk, dat verder ook weinig over- 
tuigende kracht heeft, daar we weten hoe vaak allerlei misvormingen 
ook spontaan en als gevolg van kruising in mais voorkomen. De proe- 
ven van McDouGAL, om door inspuitingen in het ovarium van plan- 
ten mutaties uit te lokken, leiden aan het zelfde euvel. 
GUYER en SMITH hebben zeer belangrijke proeven gepubliceerd. 






