424 SOORTVORMING EN. EUGENETICA 
tish Review, waarin hij er op wees hoe een afwijking die ontstaat, zelfs 
indien ze voor het individu gunstig is, geen kans heeft zich als zoodanig 
voort te planten, maar hoe ze bestemd is om te verdwijnen onder de 
menigte. DARWIN heeft dit artikel gekend, maar heeft niet het groote 
belang er van ingezien. Ook Norr heeft ten deele deze gedachtengang 
gevolgd. We vinden de volgende uitlating van hem: „An einzelnen In- 
dividuen auftretenden Abweichungen werden soweit sie nicht absolut 
dominierenden Character besitzen, bei regelmäsziger Kreuzung mit 
normal gebliebenen Individus wieder verwischt und schlieszlich wieder 
beseitigt werden müssen’. Ook in geval van dominantie geeft zooals 
we boven zagen de numerieke verhouding den doorslag. 
De mogelijkheid om de voortplanting van afwijkende individuen te 
verzekeren ligt in hun isolatie. Het is de groote verdienste van MORITZ 
WAGNER dit ingezien en uitgewerkt te hebben. 
We zijn hier aangekomen op een van de belangrijkste verschilpun- 
ten tusschen de natuur en de kultuur, namelijk dat wat er gebeurt na 
een kruising. We zagen, dat het gewone verloop in de natuur moet zijn 
een ondergaan van de paar bastaarden in de groote menigte van de 
soort, een niet te vermijden gevolg van de voor de bastaarden ongun- 
stige numerieke verhoudingen. Het kan natuurlijk wel een keer gebeu- 
ren, dat zulke bastaarden tot een soort worden, bijvoorbeeld bij zelf- 
bestuivende planten, of wanneer ze een hen passende leege ecologische 
nis vinden. In de kultuur nu zien we meestal het volgende. Kruisingen 
worden met opzet gemaakt, met een bepaald vooropgesteld doel, of in 
de hoop nieuwigheden te krijgen. Door de genetica weten we, dat de 
grootste variabiliteit pas in F, voor den dag komt, en in geval we dus 
kruisen om nieuwigheden te krijgen, moeten we ons oordeel opschor- 
ten, tot we deze generatie voor ons hebben. De gevallen waarin we 
nieuwe vormen zagen ontstaan door soortkruising zijn legio. We zagen 
al een paar gevallen in ons werk met ratten. Ook plantenvoorbeelden 
zijn er te over. Een zeer opvallend voorbeeld is dat van DE VILMORIN’s 
bastaard van Argemone mexicana met grandiflora; In de tweede gene- 
ratie van deze bastaard traden allerlei nieuwe vormen op, die we ook 
bij andere Papaveraceeën kennen, vormen met dubbele bloemen, met 
gefrangeerde bloemen, polycephale bloemen, en met bloemen met af- 
wijkende aantallen kroonbladeren. 
Wanneer allerlei afwijkende individuen ontstaan, ook al is hun be- 
staan zeer kortstondig, dan moeten we deze vormen met den term va- 



