


HET EVOLUTIEPROBLEEM 425 
riéteit betitelen. Een duidelijk onderscheid tusschen wat we gewoonlijk 
variëteiten noemen, en individuen welke in een of ander punt verschil- 
len van den normalen vorm bestaat niet. 
Zoolang een groep individuen nog een zekere potentiéele variabili- 
teit heeft, is ook daarmede het ontstaan van variëteiten gegeven. Het 
essentiéele van een variëteit bestaat in haar onstandvastigheid. Een 
variëteit gaat voorbij, heeft geen toekomst. Maar nieuwe variëteiten 
en individuen die weer oudere, reeds bekende variëteiten representee- 
ren, duiken telkens weer op. 
Met het oog op mijn hoofdonderwerp is dit opnieuw ontstaan en dit 
telkens weer opduiken van afwijkingen, van allerlei variëteitskenmer- 
ken van het grootste belang. De vraag doet zich nu van zelf voor, is 
dit ook de manier waarop soorten ontstaan? En dan moet naar ik 
meen, die vraag ontkennend beantwoord worden. We hebben in ons 
boek over evolutie een definitie van variëteit gegeven, waarin we va- 
riéteit noemden, de afwijkende individuen, die in een groep ontstaan, 
maar wier verhouding tot de soort een zoodanige is, dat voortdurende 
kruising mogelijk is. Hierin ligt vooruit opgesloten, als we denken aan 
wat ik hierboven zeide over de numerieke verhoudingen, dat een va- 
riëteit in het algemeen geen kans heeft een soort te worden. 
Een van de kenmerkende voorwaarden voor het voortbestaan van 
een soort is het aangepast zijn aan de omgeving, aan een eigen ecolo- 
gische nis, en de constantheid die het gevolg 1s van een zeer kleine po- 
tentieele variabiliteit of althans van omstandigheden welke op den 
duur een verkleining van deze potentiëele variabiliteit bewerken. Hce 
entstaan nu soorten ? 
Ik zou dit zoo willen zeggen: Een soort ontstaat, wanneer een groep 
individuen met een voldoende potentiëele variabiliteit komt onder om- 
standigheden, waarbij zij zich als groep kan handhaven, en dan automa- 
tisch zuiver wordt voor een eigen stel genen. Tijdens dit proces kan een 
groep zich aan de omstandigheden aanpassen. 
Een soort kan alleen blijven voortbestaan, zoolang de processen die 
de potentiëele variabiliteit kleiner maken, de andere processen welke 
de T. P. V. grooter maken, in resultaat overtreffen, of althans daarmee 
in evenwicht zijn. 
Twee soorten kunnen naast elkaar blijven voortbestaan, ook al heeft 
er kruising plaats, mits het aantal paringen tusschen soortgenooten 
voldoende in de meerderheid blijft over het aantal kruisingen. Er zal 
