


HET EVOLUTIEPROBLEEM 427 
mensch of nog meer bij den olifant, waar het aantal nakomelingen zoo 
gering is. Overschrijdt het aantal kruisingen een zeker minimum, dan 
krijgen we dus één groep individuen die oorspronkelijk tot twee soor- 
ten behoorden. De potentiëele variabiliteit van deze nieuwe groep is 
grooter, dan die van de twee samenstellende soorten. Er zal dus één 
van drieën gebeuren, òf de eerste soort zal op den duur de tweede assi- 
mileeren, òf het omgekeerde vindt plaats en de eerste gaat in de tweede 
onder, òf wel ten derde, de nieuwe groep wordt op den duur zuiver voor 
een eigen stel vererfde factoren en past zich aan een eigen stel omstan- 
digheden aan, vormt dus een nieuwe soort. Wanneer numerieke ver- 
houdingen of aanpassing niet den doorslag geven, dan kan het voorko- 
men dat voor enkele eigenschappen het toeval beslist, en in dat geval is 
het mogelijk dat, wat deze eigenschappen betreft, de soort variabel 
blijft. Een eenvoudig voorbeeld hiervan is het geval, waarin een soort 
voorkomt in twee kleurphasen, zooals het geval is bij vele vlinders, en, 
om een huisdierenvoorbeeld te noemen, het geval van den takshond 
welke in twee kleuren, black and tan en rood voorkomt. 
