



VIERDE HOOFDSTUK 
EUGENETICA 
Zooals de botanie en de zoölogie zich bezig houden met de studie 
van planten en dieren, houdt de anthropologie zich bezig met de 
studie van den mensch en het is dus tot deze wetenschap, dat we ons 
hier in de eerste plaats moeten wenden, wanneer we willen weten hoe 
het met de systematiek bij den mensch is gesteld. 
We zagen in het geval van DARWIN, hoe een juiste appreciatie van 
wat hij vond bij huisdieren, onmogelijk werd, doordat het hem niet 
duidelijk was, of de groepen die hij hier leerde kennen met soorten of 
met variëteiten te vergelijken waren. Het is mijn streven geweest aan 
te toonen hoe noodzakelijk een scherpe definitie van deze begrippen 
is, en hoeveel nut we daaruit kunnen trekken bij een bestudeering van 
het evolutieprobleem. We dienen ons dus allereerst rekenschap te ge- 
ven van het gebruik dat de anthropologen maken van deze termen, om 
hierna te kunnen nagaan in hoeverre dit gebruik overeenstemt met dat 
in aanverwante wetenschappen. 
In de genetika werd in de eerste jaren na de ontdekking van MEN- 
DEL’s werk de behoefte aan een scherpe definitie niet zoo sterk gevoeld 
als later, omdat in de eerste jaren de strekking van dit werk in ver- 
band met evolutie niet zoo duidelijk was. De eerste die eigenlijk 
deze noodzakelijkheid inzag was BATESON in zijn „Problems of Gene- 
tics”. In de anthropologie is de behoefte aan een duidelijke omlijning 
van groepen tot nu toe weinig uitgesproken geweest. Ook in de eugene- 
tica, de studie van de vererfde factoren bij den mensch, was tot nu toe 
weinig behoefte aan een studie van groepen en aan een definitie. Ik 
ben overtuigd dat, evenals voor de genetica op een gegeven oogenblik 
de noodzakelijkheid bleek, het belang van de verzamelde feiten voor 
het evolutieprobleem na te gaan, en toen een van de vereischten was, het 
scherp definiëeren van de begrippen soort en variëteit, ook voor de 
