436 | SOORTVORMING EN EUGENETICA 
eugenetika dit tijdstip gekomen is, wil deze wetenschap ten volle ge- 
bruik kunnen maken van de verbindingen met naverwante weten- 
schappen. 
_ De eenige aanduiding in de eugenetika, dat men hier en daar een 
gedachte aan het soortprobleem gegeven heeft, is de vraag die men nu 
en dan tegenkomt, of de menschen wel eigenlijk ééne soort vormen. 
Over het geheel echter heeft het probleem van de vererving van af- 
zonderlijke eigenschappen zoo zeer de aandacht van de eugenitici, dat 
er geen aandacht overblijft voor de groepeeringen der individuen, 
precies wat ook in den eersten tijd in de genetika is gebeurd. 
De zoogenaamde menschenrassen der anthropologen zouden groote 
groepen zijn met gemeenschappelijke kenmerken, welke vele volkeren, 
en bestanddeelen van volkeren omvatten. Het komt mij voor, dat er 
goede redenen zijn om aan te nemen, dat in vele gevallen dat wat wij 
gewoon zijn rassen te noemen een anderen oorsprong en een andere na- 
tuur hebben dan in andere gevallen. _ 
Het is geenszins uitgesloten, dat oorspronkelijk een ras een werke- 
lijke soort is geweest met een eigen vast genotype en een eigen centrum 
van verspreiding, welke soort, door menging met andere groepjes, en 
door isolatie van zulke nieuw geconstitueerde groepen, het aanzien 
heeft gegeven aan vele nieuwe soorten, met meer of min scherp om- 
lijnde grenzen. Vele eigenschappen die in combinatie typeerend waren 
voor de oorspronkelijke soort, en welke we ook nog tezamen zien in 
groote gebieden waar deze oude soort in haar oorspronkelijken vorm 
voorkomt, vinden we in zulk een geval terug in zulke nieuwe groepen, 
hetzij allen tezamen, hetzij althans in combinaties, welke genoeg lijken 
op de origineele combinatie om het verband duidelijk te maken. Dit is 
wat de Duitsche anthropologen ‚Einschlag’’ noemen. 
Maar het is eveneens mogelijk en zelfs zeer waarschijnlijk, dat een 
combinatie van twee of drie genen, welke allen tezamen van ééne soort 
afkomstig zijn, maar welke ook opnieuw gecombineerd kunnen wor- 
den na gescheiden te zijn geweest, wordt aangezien als van genoeg 
belang om de individuen welke deze combinatie vertoonen als stam- 
verwant aan te zien. Het is zelfs geenszins buitengesloten, dat in vele 
gevallen een enkele vererfde ontwikkelingsfactor een zoodanige mar- 
kante invloed heeft op de anatomische eigenschappen van de indivi- 
duen in welke die voorkomt, dat wat lijkt op de verspreiding van een 
orgineel ras, niets is als de verspreiding van een enkel geen. 
44 




