






EUGENETICA 437 
Het is verleidelijk om in den oogenschijnlijken chaos, in de veelvor- 
migheid van onze medeschepsels orde te scheppen, en een voorloopige 
indeeling te maken naar markante eigenschappen, vooral wanneer die 
dikwijls in combinatie zich voordoen. Onze kynologen verdeelen ook 
de honden in groote groepen, in waakhonden, windhonden, jachthon- 
den. Ook hier ligt aan deze verdeeling wel de vaag besefte idee ten 
grondslag, dat oorspronkelijk zulke groepen van honden afstammen 
van een enkelen vorm. Geen hond komt in aanmerking voor de hazen- 
jacht, welke niet zekere anatomische en psychische eigenschappen 
heeft, welke het dier tot deze jacht in staat stellen. Het gevolg is, dat 
zulke hondensoorten allen een groote onderlinge overeenkomst ver- 
toonen. Toch weten we in vele gevallen, dat historisch zulke honden 
in geenen deele uitsluitend behoeven af te stammen van dergelijk ge- 
bouwde honden. We weten bijvoorbeeld, dat allerlei Europeesche hon- 
den van de uiteenloopendste rassen, welke naar Alaska worden mee- 
genomen, voorbestemd zijn om daar de stamdouders te worden van 
Huskies en Malamutes, wolfachtige sleehonden, en we weten dat histo- 
risch deze sledehonden, welke in alles gelijk zijn aan den wolf toch niet 
getemde wolven zijn. Het zijn historisch honden, niet wolven, maar 
honden welke door kruising met wolven voldoende overeenstemming 
hebben verkregen met wolven om in concurrentie met hen te kun- 
nen voortbestaan. 
Een van de oorzaken ook wel, waardoor zoo velen als vanzelf- 
sprekend de soorteenheid van de mensch aannemen, moet liggen 
in de enorme variabiliteit, welke toch ook weer een oppervlakkige 
blijkt, als we de groote overeenkomst door deze variabiliteit 
zien heen schemeren. Anatomen, welke gewend zijn dieper te zien 
dan de oppervlakte moet deze overeenstemming in bouw meer 
treffen, en zoo kan het ook niet verwonderen, als Prof. BARGE 
schrijft, dat het geslacht mensch geen indeeling in scherp gescheiden 
soorten toelaat. 
Dat niettegenstaande een enorme groote variabiliteit toch een indee- 
ling in soorten mogelijk is, wordt prachtig gedemonstreerd op elke 
groote pluimvee- of hondententoonstelling. Voor een leek, iemand 
die de hondensoorten niet elk afzonderlijk, en in hun variabiliteitsgren- 
zen kent, moet de eindindruk zijn, dat de variabiliteit op zulk een ten- 
toonstelling caleidoscopisch is. Terwijl in dit geval kenners, honden- 
liefhebbers in deze veelvormigheid regelmaat zien, werken we als men- 
