438 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
schen in ons eigen materiaal, in onze stamverwanten onder de moeilijk- 
heid, dat zulke vaste soorten met zulke vaste lijnen, al mogen ze be- 
staan, ons toch als zoodanig niet bekend zijn. We staan tegenover het 
materiaal als een zoöloog, welke voor de eerste maal een pluimveeten- 
toonstelling heeft bezocht. Zoo iemand komt thuis met indrukken van 
enorme wettelooze variabiliteit. Hij heeft hoenders gezien met staande 
en hangende, met uitgespreide, lange, kortestaarten en geheel zonder 
staarten, met vederen van alle kleuren, met enorm lange, en met ridikuul 
korte pooten, met platte, bolle, holle en zonder kammen, met vier, vijf, 
ja acht teenen aan elke voet: Wanneer hij geen zilverpel Leghorn heeft 
gezien, dan verwacht hij toch stellig zulk een dier met zulk een combi- 
natie van eigenschappen op de volgende tentoonstelling te zien. Heeft 
hij op de hondententoonstelling al geen hond gezien met zwarte vlek- 
ken en hangooren en een krulstaart, dan kan er naar zijn meening toch 
zeker wel zoo’n hond daar zijn geweest. 
Voor een hondenkenner, een hoenderspecialist bestaan de dieren op 
zulk een tentoonstelling uit een bepaald aantal soorten, elk zeer zuiver, 
en de honden welke in een stad rondloopen zijn ten deele zuivere 
exemplaren van een of andere soort, en ten deele bastaarden. 
Al deze verschillende hondensoorten, welke met elkaar volmaakt 
vruchtbaar zijn, blijven toch naast elkaar bestaan. De reden hiervoor 
ligt in de omstandigheid dat de eigenaars er voor zorgen, dat de vrouw- 
tjes worden gedekt door reuen van haar eigen soort, en dat bastaarden 
weinig kans hebben op te groeien en een of ander ras waarin ze opgaan 
variabel te maken. We zagen al vroeger, hoe het voortbestaan van soor- 
ten afhangt van de proportie soortechte paringen tegenover soort- 
vreemde. 
Deze proportie hangt in hoofdzaak af van de isolatie tusschen ver- 
schillende soorten, waardoor deze ook wordt teweeggebracht. Uit het 
werk van de Amerikaansche faunisten blijkt duidelijk, hoe voor deze 
isolatie dikwijls op het oog schijnbaar onbeduidende oorzaken vol- 
doende zijn. 
Wanneer we nu nagaan, wat er bij de mensch mogelijk is, dan moeten 
we hier in de eerste plaats nazien wat de mogelijkheden zijn van het 
bestaan van groepen in menschen binnen een bepaalde grens, binnen 
de menschen van een volk, van een land. Dan moeten we dadelijk in- 
zien dat althans theoretisch ook bij den mensch de mogelijkheid is ge- 
geven, dat naast elkaar twee groepen voortbestaan, die voldoende van 




