



EUGENETICA 439 
elkaar zijn geïsoleerd om soorten te worden genoemd. We weten 
immers, dat een onafhankelijk voortbestaan niet onbestaanbaar is, wan- 
neer er een zekere mate van kruising tusschen twee soorten plaats 
vindt. 
Alles hangt er van af in welke mate huwelijken tusschen soortge- 
nooten talrijker zijn dan huwelijken tusschen individuen van verschil 
lende soorten. In welke mate werkelijk kruising mogelijk is zonder ver- 
lies van de identiteit van soorten, weten we niet. We weten alleen min 
of meer welke factoren in deze verhouding een rol spelen, zoodat zeer 
zeker een dergelijke studie binnen de mogelijkheden van statistisch 
onderzoek valt. 
Slechts in zeer weinig gevallen zal het mijns inziens voorkomen, dat 
het begrip volk en soort zich dekken. Meestal zal wel in een volk de 
mogelijkheid bestaan tot onderverdeeling in soorten. Wat we hier 
steeds scherp in het oog moeten houden, is dat, hoezeer ook een ver- 
deeling van een volk in eenheden van hoogere orde er een is niet 
van willekeur, de soorten, dat zijn de kleinste biologische groepen, 
echte bestaande natuurlijke groepen zijn, welke we niet naar willekeur 
kunnen omlijnen. 
Wanneer we in een volk zeer vele soorten kunnen hebben, dan moe- 
ten we ook inzien dat een onderverdeeling van dat volk naar zooge- 
naamde raskenmerken een veel grovere is, zoodat daarbij elke groote 
groep verscheidene kleine soorten kan omvatten. Wanneer we uitgaan 
van het denkbeeld, dat de mensch één soort is, wordt de onderverdee- 
ling naar de anatomische kenmerken van de anthropologen een voor- 
deel. Zoodra we echter meenen dat, evenals bij de hoenders op de ten- 
toonstelling, bij de honden van een groote stad, onherkend toch orde 
is in den oogenschijnlijken chaos, en vele soorten kunnen bestaan, dan 
moeten we ons voorloopig bij een studie van, en een zoeken naar die 
soorten van die anatomische onderverdeeling losmaken. Dit veran- 
dert dan natuurlijk niets aan de beschrijvende waarde van deze onder- 
zoekingen, slechts aan hun directe bruikbaarheid voor een onderver- 
deeling van het materiaal, wanneer we willen, dat deze onderverdee- 
ling geheel natuurlijk zal zijn. 
Het naast elkaar blijven bestaan van zulke groepen in den mensch, 
die we soorten kunnen noemen is het duidelijkst daar, waar zulke 
soorten geographisch van elkaar gescheiden zijn. Het is duidelijk dat 
twee groepen, aan weerszijden van een bergketen, of van een zee, ook 
